Op goed geluk

Ik moet het hebben van spontane vismomenten. Een vissessie is tegenwoordig moeilijk in te plannen.
Ik moet realistisch blijven; elk moment dat ik kan vissen....daar moet ik van genieten. Vangen wordt zo een bijzaak....

Prachtig stuk water....

Ik besluit het water te bezoeken 'Waar Geen Hond Komt'. Een polderwater dat absoluut uitdagend is.
Ik maak het mijzelf hiermee erg moeilijk. Je moet flink wat (kilo)meters maken om een vis te vangen. Veel speurwerk, veel kleine voerplekjes maken. Voor dit water moet je eigenlijk echt een logboek bijhouden, wil je je kansen volledig kunnen benutten.

Waarom kies ik dan toch dit water? Simpelweg de rust die er heerst.... Hier komen geen vissers die graag vanuit de auto kunnen vissen. Ik durf met 100% zekerheid te zeggen, dat ik hier als enige vis. Dat idee alleen al......

Woensdag 21 mei. 5:30. Ik sta aan de waterkant. Het is windstil. De poldersloot heeft ongeveer een lengte van 1,5 a 2 km. Aan beide oevers staan, over de gehele lengte, flinke rietbossen. Aan mijn oever loopt het riet op veel plekken flink het water in. Uitdaging.

Uitdaging.....

Ik maak de voerplekken. Tijdens het voeren zie ik eigenlijk maar weinig activiteit van vis. Hier had ik toch een beetje rekening mee gehouden; de karper kan vertrokken zijn voor de paai.
Toch klapt er, na een uur vissen, een flinke karper op het water en hoor ik heel sporadisch een flink smakkend geluid aan de overkant.....

8:45. Mijn pennetje deint wat mee op de golven. Hij ligt tegen wat rietplukken aan. Ik zie met enige regelmaat een bel aan de oppervlakte verschijnen. Deze bel verschijnt wel telkens op verschillende plekken rond mijn voerstekje... Genoeg reden om op scherp te staan..
Dan gebeurt het.... de pen zakt plots heel rustig weg...wachten....wachten....draad begint te lopen....ik sla aan en haak een vis. De vis weet niet wat zich overkomt en blijft even halt houden op de stek. Ik voel een beetje nerveus gerommel aan de andere kant van het nylon. Ik twijfel even. Is dit een grote brasem? Maar dan komt er beweging in. De vis komt plots omhoog en ik kan zien dat dit een karper is. En wat voor een!! Deze moet al gauw de 80 cm. aantikken... Op het moment dat de vis wat door heeft, boort deze zich bijna in mijn oever. Ik kan het net voorkomen.... Dan slaat de vis direct linksaf, richting een flinke bos riet. Alle hens aan dek!! Op het moment dat de hengel volledig krom staat en de slip het moet gaan overnemen, schiet de haak langs mijn oor....... Ziek....misselijk...gescheld...gefrustreerd.....

Ik vermoed de reden waarom dit is misgegaan. Tijdens het struinen naar deze voerplek, controleerde ik het haakaas. Ik viste met 3 maiskorrels. De bovenste maiskorrel was richting haakpunt gedraaid. Bij een mogelijke aanbeet, DACHT IK NOG, kan deze de aanslag bemoeilijken. Ik had de maiskorrel weer goedgedraaid, maar......

Ik probeerde het van me af te zetten, maar het lukte niet. Er was geen sprake meer van genieten. 10:45....ik stop.

Dit was mijn kans, de enige kans voor deze sessie.....

Groet,
Dale

Klein succes en doorweekt tot aan je onderbroek.

Mooi spul....

 Een paar maanden geleden moest ik, voor mijn werk, een cursus volgen.
Vanuit school reed ik met mijn auto richting locatie, maar ik reed verkeerd. Hierdoor moest ik omrijden door een poldergebied dat ik verder niet goed ken, maar die wel altijd in mijn hoofd bleef rondhangen. Tijdens het omrijden hield ik mijn ogen open voor wellicht een nieuwe stek en die was er!!

Dinsdagochtend, 9:30.

Woensdagochtend, rond 6:00.

Eergisteren had ik de tijd om de sloot eventjes te gaan bekijken. Ik had vrij en besloot de rit van 30 min. te gaan ondernemen en om 9:15 sta ik op de bewuste plek. Aan de ene oever grenst land van een boer en aan de andere oever staat flink gras en een bomenrij. Deze groenstrook houdt de drukke weg en de sloot gescheiden van elkaar. Ook bemerk ik dat er geen onderhoud wordt gepleegd aan deze groenstrook en voor de 'recreatievisser' is hier ook niet 'lekker' te vissen. Je moet flink door het gras banjeren om een beetje te kunnen vissen. Ja, typisch een stek voor mij. Als ik ook nog schuddend riet in het water zie, worden de plannen snel gemaakt.... Om 10:30 ben ik weer thuis.
De rest van de dag wordt gevuld met het poetsen van de hengels en het verdere voorbereiden van het materieel en materiaal. Heerlijk! De Boron/grafiet hengel van CJW en de Abu Cardinal 4 worden klaargestoomd voor het eerste avontuur op dit water......

Prachtig zo..

Woensdag, 23-4. Om 4:15 gaat de wekker. Ja, dat is vroeg, maar wat houd ik daarvan! Alles en iedereen in diepe slaap en een visserman die zich klaarmaakt voor de strijd, een nieuw avontuur tegemoet gaat. En niemand die dat in de gaten heeft. De spanning giert al door mijn lichaam.

Ik neem mijn vertrouwde aassoorten mee, maar ook neem ik een 'Als Je Het Eventjes Niet Meer Weet Aasje' mee. Een deegsoort, met als hoofdingredient knoflook.Je weet maar nooit....

Om 5:40 ben ik op de stek. Ondertussen komt het verkeer rustig op gang. Ik trek mijn meegenomen regenbroek aan, want ik verwacht dat het gras zeiknat is. Ik begin mijn voerstekken te maken. Bij de eerste stappen die ik in het gras(en ander spul) maak, ben ik toch een beetje verrast; het groene spul reikt tot aan mijn middel. Na 10 meter lopen merk ik dat mijn wandelschoenen en mijn regenbroek hun beste tijd hebben gehad. Ik ben doorweekt tot aan mijn onderbroek en loop te soppen in mijn schoenen... Ach, hoort er een beetje bij....;-)
Tijdens het maken van de voerstekken valt mij op dat er veel activiteit is vanuit de oevers.Veel onrustige vissen die heen en weer zwemmen. Ik kan niet zien wat voor vissen dit zijn, maar ik herken dit wel. Meteen gaan alle alarmbellen rinkelen; paaiende brasem? Karper die zich tegoed doet aan die brasembende? Ik denk van wel. Of in ieder geval een voorbereiding tot het Grote Paaispel. Ik zit bij een onvervalste paaisloot..... Ik hoop er maar het beste van.

Rustig ga ik de voerstekken af. De vis is niet aan het azen, althans, niet actief. Ik krijg regelmatig tikken op de pen, maar geen enkele doorzetter. Het is ondertussen 8:15. Ik zie gerommel bij wat rietplukken. Ik plaats mijn pennetje bij de rietplukken en dan gaat het snel; de pen krijgt wat tikken en zeilt dan weg. Ik sla fel aan en haak een karper!

Het duurt eventjes voordat de karper weet wat er aan de hand is, maar dan gaat 'ie ook. De Cardinal 4 laat de slip eventjes horen. Heerlijk! Ik heb een mooie torpedo schub van 63 cm. gehaakt. De vis is snel op de kant, maar is nog lang niet klaar met de strijd. Hij houdt alle vinnen aangespannen. Snel een foto en weer terug, het water in.

Vechtersbaasje...

 

Toch blij dat ik een karper heb gehaakt, want eigenlijk had ik dat niet verwacht. Hierna blijft het lang stil. Het is rond 10:30 en ik besluit het extra meegenomen deeg eens te proberen. Ik leg de pen tegen wat takken aan, van een kleine struik die over het water hangt. Binnen 5 minuten schiet de pen weg. Weer geef ik een felle tik. Ik voel een duidelijk zwaardere vis aan de andere kant van het nylon, maar de haak wordt snel weer gelost.... Jammer. Ik blijf doorvissen met dit deegje. Dit deegje krijgt duidelijk meer aandacht van vis dan het aas wat ik hiervoor gebruikte. Ik krijg meer en fellere aanbeten, maar nog steeds geen echte doorzetters.

11:30. Het laatste halfuurtje is aangebroken. Vanavond moet ik ook nog naar school, dus op tijd stoppen zodat ik nog eventjes thuis kan slapen.

De pen schiet weg en ik sla aan. Ik haak een enorme brasem op het deeg. De brasem heeft een kleur die ik nog nooit gezien heb; champagne/grijs-achtige flanken en een staalblauwe rug. Het heeft wel iets weg van parelmoer. Een prachtige vis overigens, maar niet waar ik voor kom. Ik besluit dan ook te stoppen.

Voldaan stap ik weer in de auto. Ik besluit deze sloot eventjes met rust te laten, vanwege de paai. Maar dit water heeft zeker potentie!

Groet,
Dale

Zonder verwachting, boven verwachting.

Nee, ik heb gisterochtend niets gevangen, maar dat had zomaar eens anders kunnen aflopen.

Daar is dan het moment. Het moment om een pennetje te kunnen laten zakken. De laatste 2 weken schiet het penvissen flink door mijn hoofd. Ik ben bezig om het juiste moment af te wachten.
De hengels zijn in orde gemaakt, vers draad op de molen, ingevroren aas wordt ontdooid en haken zijn gecheckt.

Zaterdagochtend, 5:30. De wekker gaat af. Ik word moeilijk wakker. Mijn viskloffie had ik al klaargelegd. Het is koffiezetten, spullen pakken en gaan. Het voorbereiden loopt gesmeerder dan ik had verwacht en ik ben al vlot op weg naar de stek.

Ik stap uit mijn kleine autootje en neem de geur van de natuur flink in me op. Heerlijk! Vandaag ga ik vissen zonder verwachtingen. Ik ben al blij dat ik kan vissen....

Ik maak wat voerplekken rond duikertjes en afgestorven rietplukken. Je kan de wortels van die rietplukken duidelijk onder water zien en daar gaat ook het meeste van mijn aandacht naar uit...
Ik begin ook met vissen tussen die afgestorven rietplukken. Ik zit op mijn onthaakmat, met het pennetje op amper 50 cm. uit de kant en een heerlijk bakkie koffie naast mij, op mijn voerbak. Ja, dit is echt genieten! Ondertussen speur ik het water af naar activiteit van karper. Er is wel activiteit van vis, maar dat is voornamelijk van kleiner grut. Langzamerhand zie ik activiteit van ander vis. Ik spot wat langzaam verplaatsende aasbellen.... Karper, giebel, brasem; het zou een van deze drie moeten zijn. Het zorgt er wel voor dat ik scherp blijf, want er wordt ge-aast. Aan de overkant van het water zie ik plots een karper foerageren. Nu wordt het pas echt interessant!! Volledige alertheid wordt gevraagd. Vorig jaar haakte ik hier een karper, die zo'n snelheid en kracht genereerde dat mijn hengel volledig dubbelklapte. Ik schrok ervan. De karper lostte toen de haak.... Die aanbeet vergeet ik nooit meer.

Nu dus, 8:15(net zoals vorig jaar!!) Ik kijk naar mijn pen en uit het niets zie ik twee twijfelende tikken... De pen gaat schokkend onder, komt snel weer boven en dreigt dan definitief te vertrekken... Ik geef een haal, maar sla volledig mis; te vroeg! Mijn hart bonst in mijn keel. Er is een maiskorrel van de hair af. Ik rijg met trillende handen weer een nieuwe korrel op de hair. Ondertussen een dikke boeggolf die vertrekt vanaf mijn voerstek... Shit!! Ik weet wel beter, maar toch plaats ik mijn pennetje weer op dezelfde plek.... Nu kan ik plots, naast mijn pennetje, een ontzettend grote, lichte vlek onderscheiden. Een karper die zich eventjes zijdelings draait? Het zou kunnen want het is hier langs de kant 40 cm. diep. Helaas, mijn haakaas wordt niet opgenomen...

De spanning die ik voelde was ongekend. Het duurde een tijdje voordat ik die spanning weer onder controle had. Ik verplaats mij naar andere voerstekken, maar die leveren niets op. Toch zie ik opeens weer lichte deiningen in het water, vanaf de voerstek die mij bijna de eerste karper opleverde. Ze zitten er dus nog steeds! Ik sluip richting de voerstek en plaats mijn pennetje voorzichtig weer in het water. Helaas, er gebeurt niets. Ik blijf hier een uur zitten, maar langzaam steekt de wind wat op. In het verleden heb ik geleerd dat, zodra de wind komt opzetten, de activiteiten van vriend karper op deze stek tot nul wordt gereduceerd.... Ook nu is dat het geval.
Het is 11:30 en ik besluit te stoppen. De activiteiten van karper waren boven verwachting en ik tel af tot het moment dat ik weer een pennetje kan laten zakken.....

Groet,
Dale

Toekomst...

Toekomst...

De transformatie van straatmaker tot zorgverlener is in volle gang. Ik geniet met volle teugen, maar het is zwaar. Zwaar om jezelf, na 15 jaar automatische piloot, weer te bewijzen. Onder aan de ladder beginnen. Respect winnen van je (nieuwe) collega's. Het is een verandering die zijn weerga niet kent. Regelmatig kortsluiting in de hersenen. Zoveel nieuwe informatie die binnenkomt. Het is bijna niet bij te benen...

Voorheen werkte ik vooral met mijn handen. Nu ook nog, maar nog meer met mijn hersenen. De verantwoordelijkheid die je moet nemen is zo veel hoger dan met mijn oude leven als straatmaker. Dat vergt kracht, heel veel kracht.Immers, ik werk nu met mensen en niet met stenen. Ik heb nog een lange weg te gaan. Gelukkig heb ik veel steun van mijn nieuwe collega's, maar ook mijn oude collega's weten wat dit voor mij betekent.

School. School was datgene wat mij al die jaren tegenhield. Bang om te falen. Kan ik nog wel leren? Kan ik nog wel zoveel nieuwe informatie opslaan? Blijkbaar wel, getuige de eerste cijfers; 8,5...7,5...9,1...7,8.... Ik hoop dit de komende 3 jaar vol te houden.

Maar wat ben ik blij met deze stap! De stap om mensen die minder sterk in de maatschappij staan te kunnen assisteren in hun dagelijks leven. Mensen die jouw liefde ontvangen en terugkaatsen. Mensen die eerlijk zijn. Hun gevoel spreekt... Eerlijker kan het niet. Hun reactie weerspiegelt precies hoe jij 'er in zit'. Je geeft liefde, je krijgt liefde! Het kan eventjes duren, maar dan heb je ook wat!

Schrijven, schrijven, schrijven...reflecteren. Nadenken over je handelen. Iets wat mij wel ligt. Heerlijk om te schrijven over je handelswijze. Maar nu beroepsmatig.

Had ik dit maar 15 jaar geleden gedaan.....

De hengels staan klaar, de schaakstukken staan klaar. Maar nu eerst eventjes iets anders..

HOERA!!

Ik wens een ieder een fantastische jaarwisseling!

Groet,
Dale

Vissen met Hans Koeslag, deel 10?

Vandaag stond er een dagje penvissen met "Grootmeester Karpervisser Hans Koeslag" op het programma.

De meesten van jullie weten ondertussen wel hoe ik over Hans denk. Ik ben dan ook bijzonder blij dat ik zo af en toe met hem kan vissen.

Hier kan ik echt van genieten...

Hans is klokslag 5:00 aanwezig. Ik heb er zin in. Maar toch….. het knaagt aan mij. De resultaten zijn niet goed en de tijd die ik in de visserij steek zijn lang niet voldoende om de resultaten snel  te doen ombuigen. Ik blijf realist. Daarom nog meer respect dat Hans toch maar weer die 1,5 uur in de auto zit, om bij mij te vissen.

We stappen snel in de auto’s en rijden door het pittoresk dorpje, Twisk. In het donker is daar niet zoveel van te zien, maar overdag zie je toch de schoonheid van dit ‘lint’ dorpje…

Na een kort ritje zijn wij aanwezig op de stek. Hans heeft hier vroeger gevist en ook mooie vissen gevangen. Dat is dan wel heeeeel lang geleden, want ik vang hier de’ laatste tijd’ geen zak…. Hierbij moet ik wel zeggen dat er flink wat fuiken stonden de afgelopen tijd… Dus meer onrust.

De weersvoorspelling beloofde een bijzonder aangenaam karperdagje; Bewolking en windkracht 5 WZW en ik krijg daar toch weer een beetje vertrouwen door. Hans pakt stekken rond wat duikers, ik voer wat bij andere duikers en pak wat interessante rietplukken. Rietplukken die mij soms karper hebben opgeleverd. Het water ligt er nu nog spiegelglad bij en we hopen dat er snel verandering in komt. We bevissen onze stekken, maar veel komt er nog niet naar boven. Rond een uur of 8 verplaats ik mij naar een duiker en Hans komt eventjes later ook mijn kant op. Het stroomt verschrikkelijk bij die duikers.  Hij verplaatst zich richting een andere sloot. Mijn stek is een klein, ‘dood’ stukje naast een duiker. Er staan drie, losse rietstengels. Vorig jaar heb ik hier een mooie vis gelost en sindsdien blijf ik hier proberen. Ik zit hier nu een halfuur als ik besluit om een andere stek te bevissen. Wacht!! De drie, losse stengels worden opzij geduwd! Duidelijk een karper die dit veroorzaakt. Daar gaat mijn hart weer bijna knallend mijn kop uit… Het aas wordt genomen. De pen registreert alles: De 2 lome, cirkels die het pennetje draait, de lichte opsteker en dan de traag, weglopende pen die verraadt dat de karper het aas vol vertrouwen heeft genomen. Ik geef een haal en een woeste vis vlucht alle kanten op. Verdorie, wat heb ik dit gemist.. De vis geeft alles en duikt onder de duiker. Ik sta er bovenop te drillen. De 1,75 ponder buigt tot in het handvat en de hengel verdwijnt tot de helft onder water. De vis komt weer terug en geeft nog een paar uithalen, alvorens in mijn schepnet te belanden. Het is geen grote, maar wat een brute, woeste kracht en snelheid kunnen ze soms genereren.

Wonderschone vis....

  Ik wil Hans bellen, maar hij belt mij al! Genoeg activiteit op zijn stek. Ik vertel over de vangst en zeg dat ik hierna nog eventjes de andere stekken ga bevissen. Daarna wil ik zijn kant op. Ik loop naar het einde van de sloot. Op veel plekken zie ik kleine aasbellen. Absoluut karper onwaardig. Hoe mis kon ik het hebben…. Mijn pennetje leg ik dicht tegen de losse rietplukken aan. Ik volg een spoor van aasbelletjes en verplaats regelmatig mijn pennetje om zo in het juiste spoor van die bellen te komen…. Ja! Belletjes rond mijn pen en de pen duikt resoluut weg! Ik haak weer een woeste. Groter dan  de eerste. Deze vliegt er werkelijk vandoor als een ongeleid projectiel. Er zijn hier flink wat obstakels en ik moet uitkijken. De hengel gaat weer compleet krom… de karper bereikt bijna de overkant, waar gevaarlijke rietkragen en palen staan. Ik weet de vis bijna te stoppen, maar de haak lost en het hele zaakje schiet voorbij mijn hoofd, het gras op. Er zit een kleine schub op de haak. Wellicht meegepakt na het lossen? Wat een spanning stond er op mijn materieel en materiaal. Ik bel Hans, omdat ik nog meer van die aasbellen zie. Hebben ze mij toch weer in de maling genomen!. De stroming is nu ook weg, dus de moeite voor Hans om hier weer te proberen. Na de losser bemerk ik ook dat de wind flink is aangetrokken. Het kan niet anders dan dat wij 300 karpers de kant op krijgen….. Ahum…. Hoe harder de wind, des te minder activiteit. Dus ik vang een karper met windstil weer en als het lekker begint te waaien, dan stoppen ze? Ok…weten we dat ook weer.. Hans vangt enkele brasems en wat voorns en een giebel. 10:30. Hans zet de Coleman aan en zet een vers bakkie koffie! Heerlijk!!

We blijven hierna wat rondhangen op deze stek, maar het is echt gebeurd. Hans vangt, wederom, weer wat brasems en wat ander spul… Nee….we moeten stoppen. Toch weer heerlijk genoten en het was fijn om Hans weer eens ‘live’ te spreken!

Groet,

Dale

Mogge, dames ;-)

Hersenspinsels II (en de rest...)

Hersenspinsels II( en de rest…)

Vermoeidheid. Die altijd aanwezige vermoeidheid de laatste maanden. Ik word daar gek van. Het heeft  een sneeuwbaleffect; vermoeidheid,  geen concentratie, demotivatie..

Werk, gezin, hobby’s. Kan ik dat goed combineren? Nee, lang niet altijd. Twijfel aan mijn eigen visserij.. Rust en afstand nemen van mijn visserij lijkt hier het best op zijn plaats.  Automatisch op ‘wintermode’ gaan. Het gebeurt. Hoewel het al een aantal weken zomers is. Nee, ik heb dit seizoen nog geen enkele avond(!!!!) gevist. Ongelooflijk. De hengels die in de hoek staan, kijken mij uitdagend aan. Ik keer ze de rug toe. Nu al ruim een maand. Wat is dat toch… Toch weer op zoek naar  balans, wat ik dus nog steeds niet gevonden heb. Werk, druk. Werkdruk.. Nieuwe baan op komst. Hitte. Die temperaturen. Helemaal klaar mee. Slapen. Uitslapen is het enige waar ik aan kan denken. Dan een keertje uit mijn werk? Nee, te moe. Energie is weggezogen…weggevloeid….. Ik moet mij herpakken. Maar wanneer gebeurt dat? Wanneer kan ik weer zeggen dat ik daadwerkelijk zin heb in een sessie? Ik besluit het moment af te wachten. Afwachtend tot die spanning zich weer opbouwt.. Dat als je praat over je eigen visserij, je niet meer kan wachten tot je daadwerkelijk gaat vissen.

En zo blijf ik maar rondzweven…..

Ja,

Afgelopen zaterdag sprak ik met een collega penvisser. Ik merkte dat mijn enthousiasme weer enigszins oplaaide en na het gesprek was ik eigenlijk niet meer te houden. Ik keek weer  naar  de hengels, die in de hoek stonden. Ik voelde mij weer dat vissertje van een jaar of 9, popelend om die waterkant op te zoeken. Van de spanning niet weg kunnen gaan, omdat je naar de plee moet…

Zondagochtend om 4:00 gaat de wekker. Ik word fris wakker en spring vol energie mijn bed uit. Alles loopt gesmeerd; koffie, spullen pakken, inpakken en wegwezen! Het kan me niet schelen, ik wil gewoon aan de waterkant zijn… Om 5:10 ben ik bij het water aanbelandt. Ik maak een voerronde en ben zo lekker een uurtje aan het rondstruinen. Ik zie veel activiteit van karper. Als ik klaar ben met het maken van mijn laatste voerplek, loop ik terug. Tot mijn schrik zie ik dat er gemalen in werking zijn gesteld. Er ontstaat een flinke stroming in dit water en aangezien ik mijn voerplekken vooral rondom duikers heb gemaakt, ben ik hier niet zo blij mee. Het water lijkt wel een rivier ter hoogte van die versmallingen in het water. Ach, zo verspreidt het voer zich wel lekker ;-). Wonderwel krijg ik dat pennetje, dat perfect uitgelood  is met  1 x 0,3 gram goed onder controle in het wilde water. Overdiepte en strak vissen helpen mij daar goed bij. Ook zijn die 2 volgdrijvertjes uitermate nuttig in deze situatie.

Als ik eenmaal op een voerstek zit en een bak koffie neem, dan pas neem ik de omgeving goed in mij op.

 Opeens zie je meerdere plekken die karper op kunnen leveren. Ik zie massa’s aasbellen. Al snel merk ik dat giebel hier de boosdoener van is, hetgeen resulteert in de vangst van 2 grote giebels. Karper laat zich nu niet echt meer zien. Ik sjok van voerstek tot voerstek en af en toe zie ik nog wat karperactiviteit. Ik probeer de druk van het ‘vangen’ om te schakelen naar het ‘genieten’.. Dat blijft gewoon lastig. Toch gaat het mij redelijk af.

Rond een uur of 11 strijk ik neer op 1 van mijn laatste voerstekken. Het is een sloot die op dit punt zeker 25 meter breed is. Deze kant heeft toch wel een paar interessante stekken. Er is een duiker, er zijn houten paaltjes en een mooie vuilhoek. Als hier de wind vol op staat te blazen, dan heb je een bijzonder goede stek tot je bezit!

Het is de vuilhoek waar ik mijn pennetje drop. Duidelijk is dat de giebel weer met het aas speelt, maar dat houdt snel op. Het blijft eventjes rustig, maar opeens zie ik een vis vlak langs mijn pennetje op de voerstek neerstrijken. Ik kon niet direct zien of het nou giebel of karper was. De pen schommelt licht. De vis is hier duidelijk aan het rommelen. De pen schuift wat opzij. Dan vertrekt de pen langzaam de diepte in. Het is de aanbeet waar ik al een hele tijd op heb zitten wachten. Ik geef een felle zwiep en haak een karper. Het is geen grote, maar vecht toch weer voor wat hij/zij waard is en ik geniet met volle teugen.

De karper is redelijk snel op de kant en ik schat de vis op 53 cm. Wat een knolletje!.

 Snel zet ik de vis weer terug en ik besluit mijn resterende uur  op een gevaarlijke stek  uit te vissen.

Dit is zeker een gevaarlijke stek! Overhangende struiken, half verzonken bomen en je kan enkel naar de stek toe vissen. Een zware karper kan jou hier zeker in de problemen brengen…

Al snel zie ik takken heftig heen en weer schudden! Duidelijk dat karper bezig is. Uit het niets zie ik een karper van rond de 70 cm. hoog in het water door de takken boren. Ik plaats mijn pennetje in de buurt, maar ik haak weer een giebel… Ik besluit te stoppen. Het is mooi geweest.

Ik kijk terug op een leuke sessie. Ook op deze stek kan je alle kanten op. Spannend!

Groet,

Dale

Jeroen

Jeroen.

Jeroen is een dorpsgenoot. Een dorpsgenoot waarmee ik menigmaal Pinkpop heb beleefd. Ik wist dat hij ook van karpervissen hield,  maar dan van ‘die andere manier’. 

Ongeveer 2 weken geleden kreeg ik een berichtje van Jeroen. Hij was bezig met het penvissen maar, het wilde niet zo vlotten. Of ik misschien wat kleine tips had. Tja….. wat moet je daar nu mee.

Ik weet niet hoe Jeroen normaal vist, ken zijn wateren niet en noem maar op. Ik zie mijzelf niet als een enorm goede visser en daarom vind ik het nog lastiger om anderen tips te geven. Hoe kan ik nu tips geven, als ik zelf niet goed in mijn vel zit?

Om de een af andere reden vertrouw ik Jeroen. We hebben elkaar wat berichtjes verstuurd en daaruit mag ik concluderen dat hij serieus bezig is. Kijk!  Dat gaat de goede kant op.

Ik besluit om hem een ochtendje op sleeptouw te nemen. En dat ook nog eens op een nieuw water.

Afgelopen ochtend was het dus zover. Jeroen staat exact op tijd voor mijn deur. Mensen die op tijd zijn.. daar hou ik van. Hij daled die mening.

Na 20 minuten rijden zijn wij op de stek aanbelandt. Het is een water dat ik vorige week heb gezien, toen ik naar huis reed na een sessie. Ik rook de karper…..

We stappen uit. We babbelen wat. Ik zeg dat het altijd lijkt of er weinig tijd is om te vissen. We gaan aan de slag. Man, wat ziet dit watertje er heerlijk uit! Een meanderende poldervaart met een stuk of 6 duikers. Ja, wij voelen ons hier in ons element!

We voeren wat, we vissen wat. Het ruikt goed en ik vertel dat er eigenlijk niks mis kan gaan. Ik krijg gelijk….

Jeroen heeft gevoerd bij een duiker,  die geflankeerd wordt door een fraai bosje lelies. Een stek die ik overgeslagen heb omdat het ‘zijn’ kant van het water is. Ik zit 30 meter tegenover hem, bij de andere duiker. Ik hoor hem om 7:30 roepen. Hangen!! Ja!! Zijn eerste karper op de pen! Ik geniet met volle teugen. Een ietwat vreemd gevormde karper heeft zijn aas gegrepen. De karper heeft een dubbele knik. We zijn blij. Na wat foto’s gemaakt te hebben,  gaat de vis weer snel terug.

De 1e....

Jeroen pakt daarna de andere kant van de duiker. Die duiker wordt weer geflankeerd door overhangende  boomtakken, die half in het water liggen. Een perfecte stek! En ja hoor…. Binnen een halfuur kan ik weer gaan assisteren met scheppen! Een fraaie karper ligt eventjes later op de kant. Prachtige vis! 

Nummer 2

Dit wordt de dag van Jeroen. We gaan weer ieder ons weg. Soms zie ik Jeroen op zijn stekje pielen. Hij is echt aan het struinen en zoeken. Hij weet hoe het werkt en ik denk zelf dat hij gewoon lekker moet blijven pennen. Het gaat hem goed af.

Het blijft nu een tijd stil. Ik loop flink wat stekken af, maar mijn aas wordt volkomen genegeerd. Niet erg omdat dit de eerste test sessie is op dit water.  Rond 10:45 krijgt mijn pen een ‘wannabe’ aanbeet. Traag loopt de pen weg, maar zet niet door. Nee, ik was er al uit voor mezelf. Dit werd niet mijn dag. Ook niet erg, want mijn gast moet vangen! Daar gaat het vandaag om.

11:15. Ik word gebeld door Jeroen. Ja, zijn derde van de dag hangt! Het is ook meteen de grootste en mooiste! 

Nummer 3

Het is nu duidelijk; Jeroen had toevallig het juiste aas bij de hand. Hij kan nu een tijd van onzekerheid en twijfel afsluiten en ik ben blij dat ik daar iets aan heb bij mogen dragen.

Jeroen heeft 3 karpers en een giebel op de kant gekregen en ik loop rond met een knallende koppijn. We stoppen ermee. Beter kon het niet worden…

Jeroen, GEFELICITEERD!!!!

Groet,

Dale