woensdag 5 april 2017

De richel.

Ik loop voorzichtig langs de waterkant, op zoek naar opvallende stekken. Stekken die bezocht worden door karper. Kleine handjes voer gaan hier en daar het water in. Als ik mij niet vergis dan zie ik af en toe activiteit van karper. Ze verraden zichzelf door de lome boeggolf die met enige regelmaat over het water rolt. Misschien komt dat wel doordat ik mezelf juist verraad met mijn aanwezigheid, maar vluchten doen ze niet. Ze lijken juist te genieten van de uitbundig schijnende zon. Ik geniet eigenlijk wel mee....
Het pennetje staat scherp afgesteld bij de duiker. Het aas ligt op een richel van ondiep naar dieper water. De juiste plek, zo blijkt, want al snel zakt de pen onderuit en zwemt dieper en dieper weg, tegen de stroming in. Ik wacht tot ik mijn uitstaande lijn zie strekken en dan sla ik aan.
De gehaakte karper weet niet wat zich overkomt en komt al snel naar de oppervlakte. Ik houd de vis daar dan ook. Na enkele minuten kan ik de vis al scheppen. Geen enkel moment heeft de slip van de molen het werk hoeven overnemen van de hengel en het nylon.

Een mooie polderschub is weer even voor mij.


Puntgave bek...
Groet,

Dale

woensdag 29 maart 2017

Ruimte in het koppie

2017 is dramatisch begonnen met betrekking tot mijn/ons privéleven. Hierdoor bleek er nog maar weinig ruimte in mijn hoofd voor ontspannende zaken. Langzaam aan vind ik weer wat ruimte…

28-3 zou mijn allereerste sessie van 2017 worden. De verwachte temperatuur van 17 graden kan ik natuurlijk niet aan mijn neus voorbij laten lopen.
Om 6:00 ga ik uit bed en doe kalmpjes aan. Voordat het visseizoen van 2016 eindigde voor mij, had ik mijn materialen al op orde gebracht voor het nieuwe visseizoen. De belangrijkste verandering in mijn materiaal is een nieuwe nylonlijn. Deze is 5/100e dunner dan mijn favoriete merk, maar wel met dezelfde trekkracht. Iets waar ik lang naar gezocht heb, want het vertrouwen in mijn favoriete lijn is immens groot. Maar het moest gewoon dunner kunnen…
Als ik mijn spullen naar de auto breng, schrik ik een beetje van de kou. Het heeft gewoon licht gevroren en ik moet de voorruit krabben! We zien het allemaal wel.
7:15 arriveer ik op de eerste stek. Dit betreft vooral een duiker en wat in de directe nabijheid liggende, ondiepere stukken. Zo kan ik twee kanten op. Helaas zie ik dat aan de zonkant van de duiker een metalen rek voor de duiker ligt. Ik voer er toch maar wat, evenals aan de andere kant.
De zon doet z’n best, maar de duiker blijft in de schaduw. Het water warmt nu niet zo snel op als gehoopt. Na een uurtje pennen en geen activiteit, buiten snoek, besluit ik een andere stek op te zoeken. Een stek waarvan ik zeker weet dat deze nu al in de zon ligt, maar die ik eigenlijk wat minder wil gaan bezoeken in vergelijking tot vorig jaar.
Hier ligt de duiker vol in de zon en mijn vertrouwen groeit iets. Ik strooi op drie plekken een klein handje voer. Ik knip mijn onderlijn eraf om mijn pennetje opnieuw uit te loden. Omdat ik geen lood meer gebruik, gebruik ik nu twee andere manieren. Of ik plaats twee stuitjes onder de pen en vouw hier wat tungsten putty omheen, of ik gebruik de Korda tungsten putty, wat al gewicht heeft en vouw hier ook weer putty omheen om de pen af te stellen. Door de stuitjes (of de Korda) blijft het tungsten prima op z’n plek, maar is ook nog eens makkelijk te verschuiven op de lijn.
Het pennetje gaat direct voor de duiker het water in, tezamen met drie maiskorrels op de hair. Ondertussen houd ik wat verdorde, dunne rietstengels in de gaten, want ik dacht er beweging in te zien. Overigens is er in het algemeen op deze stek al veel activiteit te zien. Ik zie aasbellen nerveus verplaatsen, een snoek spring uit het water op nog geen meter bij me vandaan. Ik schrik me het apenzuur….
Opeens verdwijnt mijn pen de diepte in. Ik wil aanslaan, maar het pennetje komt weer omhoog. Ik vermoed een lijnzwemmer. Hier blijft het ook bij. Van een afstand zie ik weer aasbellen mijn kant opkomen. Ik probeer de baan te bepalen en strooi een klein handje voer. Uiteindelijk arriveren de aasbellen op mijn compacte voerplekje en ik plaats de pen er voorzichtig bij. De pen stijgt direct een paar centimeter, draait een cirkeltje en vertrekt dan de diepte in. Mijn hart slaat over en ik sla aan. De eerste, grote brasem van 2017 is gehaakt. Een kleine teleurstelling.
Ik besluit het voerplekje te bezoeken welke ik in een ondieper gedeelte had gemaakt. Hier zie ik geen vis, maar in de buurt zie ik een enorme bellenplakkaat, vergezeld van een modderwolk. Deze verplaatst zich ook snel en ik vermoed dat een karper hier de oorzaak van is. Zeer grote bellen verschijnen aan de oppervlakte en mijn hartslag verhoogt weer enorm. Ik begin te trillen van de spanning! Ik plaats mijn pennetje in de baan van de vis, moet een paar keer verplaatsen, maar dan lijkt de vis het aas gevonden te hebben. De pen stijgt, zakt, stijgt, wordt een stukje meegenomen en verdwijnt daarna onderwater. Ik sla aan, maar mis…. Ik brul een scheldwoord. De vis vlucht weg en de kans is verkeken.
De ochtend vordert en het einde van mijn vissessie is in zicht vanwege andere verplichtingen. De zon schijnt uitbundig en ik weet nu dat de zon volop het water opwarmt bij de duiker waar ik vanmorgen begon. Ik besluit het daar nog een uurtje te gaan proberen. Spullen inpakken en weer met de auto op weg.
Als ik arriveer bij de duiker, word ik blij. Het water staat stil en de zon schijnt vol op de betonnen wand bij de duiker. 

Vol in de zon...


Voorzichtig plaats ik de pen tegen de wand aan. Al snel is er interesse in het aas. De pen krijgt een tik. Opeens zie ik het water flink wellen op een meter of twee van mijn pennetje. Een vis is op de voerstek beland en ik houd mijn adem in, hengel in de hand. Ja! De vis heeft het aas gevonden, lijkt er nog wat mee te ‘spelen’ maar dan vertrekt de pen toch echt de diepte in. Ik kan de pen zien versnellen onderwater. Ik geef de hengel een haal. Ik haak een blok beton, zo voelt het.
Ik weet dat ik een karper heb gehaakt. Langzaam komt de vis in beweging, maar ‘mokt’ ontzettend. Blijft op de bodem en zwemt diep zijn/haar rondjes. Af en toe parkeert de vis zich op de bodem en houdt daar dan halt, om na enkele seconden weer verder te zwemmen. Uiteindelijk kan ik de vis in mijn schepnet slepen. Ik ben een beetje verbaasd, want het is een prachtige, dikke schub! Puntgaaf. 


Een gouden vangst...

Deze karper, als eerste in 2017, is een gouden vangst. De haak zit keurig in de onderlip. Ik maak snel wat foto’s op de kant en binnen enkele minuten zwemt de vis weer rond. 74 cm, 15 pondjes. Geen gedoe. En nu snel naar huis, hengel schoonmaken. Weer wachten tot de volgende vissessie 😉.

Groet,


Dale

zondag 30 oktober 2016

Fris

Vorige week dinsdag heb ik anderhalf uur gevist. Het was toen 9 graden, maar in de polder was de gevoelstemperatuur 6 graden vanwege de snijdende en koude wind.
Ik had twee voerplekjes gemaakt rond een duiker, maar ik merkte bij mezelf dat het gevoel van vertrouwen behoorlijk weg was gezakt. Het was een ook een grijze, grauwe dag en bij mij begint dan een melancholische stemming de overhand te nemen. Zwaarmoedig zelfs...

Grijs en grauw, verdorde bladeren, de wolken worden voortgejaagd door de harde wind. Dode rietstengels, dode leliebladeren. Koude handen, koude voeten. Diep verscholen in de hoge kraag van mijn jas. Blazend in mijn handen zit ik naast mijn hengel. De wind veroorzaakt een hoge fluittoon, tezamen met een bewegwijzeringspaal. De paal schudt wat heen en weer en het geluid doet mij denken aan de mast van een zeilboot, waarbij het touw tegen de mast 'klingt'...

De pen zakt weg, maar ik sla een gat in de lucht. Duidelijk een aanbeet. Maar mijn handen kunnen die koude wind niet meer aan. Na anderhalf uur houd ik het voor gezien.

De hengels gaan in het vet, de schaakstukken komen tevoorschijn.
Tot in het nieuwe jaar!!

Groet,

Dale

dinsdag 27 september 2016

Three in a row



Three in a row.


De dagen dat ik vrij heb, moet mijn vriendin vaak werken en de kinderen naar school. Ik kan dan niet zo vroeg gaan vissen dan dat ik graag zou willen. Ik stel dan ook mijn verwachtingspatroon wat bij, want normaliter is om 9:00 beginnen met vissen niet het meest ideaal. Aan de andere kant zorgt het ervoor dat ik iets meer ontspannen langs de waterkant ‘zit’. Dit omdat ik natuurlijk iets minder verwacht van de vangst. 
De kinderen zijn naar school en ik rijd met mijn autootje al slalommend tussen fietsende scholieren door richting ‘mijn’ stek. De rit naar deze stek toe is geen straf. Het is een mooi lintdorp, voorafgaand door smalle wegen dwars door de polder. Open landschap.

Kalmpjes aan pak ik het voer uit de auto. Mijn hengelspullen haal ik er ook alvast uit, maar leg ik in de graskant waar het gras en brandnetels behoorlijk hoog staan. Ik wil niet dat, na mijn voerrondje, de vissen schrikken van dichtslaande deuren van de auto, omdat ik mijn hengelspullen nog moet pakken. Ik observeer hier en daar en strooi ook wat voer hier en daar. Open plekken tussen de lelies, wat losse rietstengels in het water een duiker en een vuilbalk hebben mijn voorkeur. En dus ook mijn aandacht. Zo heb ik al vrij vlot vier voerplekken gemaakt. Allen voorzien van twee kleine handen voer. Hoewel de temperatuur gunstig wordt vandaag, voel ik toch dat de lucht wat ijler wordt. De leliebladeren vertonen ook al wat bruine randen langs het blad. Tijden veranderen. Of, eerder gezegd, het seizoen verandert.
Mijn hengel tuig ik zorgvuldig op; nog een laatste keer de haakpunt controleren. Nog een laatste keer het nylon controleren op oneffenheden, voordat ik de oersterke karper ga belagen. Ik schuif een stuitje onder de pen. Hier kneed ik wat tungsten putty omheen. Het gebeurt mij te vaak dat ik tijdens een dril loodhagels verlies. De pennetjes die ik gebruik in combinatie met de situatie, zorgen ervoor dat ik ontzettend licht kan vissen. Ondanks een stevige stroming.
Het pennetje ‘staat’ op ongeveer 0,2 gram. Door mijn onderlijn te verbinden met een lichte wartel aan mijn hoofdlijn, zinkt de montage. Ik stel de montage zo af dat er nog zo’n 3 tot 5 mm van het oranje/rode puntje van de pen boven het wateroppervlak uitsteekt. In mijn beleving vis ik op deze manier uiterst scherp. Door mijn haak vast te zetten aan het eerste oog van mijn hengel en het tellen van de ogen vanaf het tweede deel van mijn hengel, kan ik de pen precies op de juiste diepte zetten van de stek waar ik begin. Langzaam laat ik het zaakje in het water zakken voor de duiker. De stroming neemt mijn pen mee tot net voor de ingang van de duiker. Ik rem af. Het pennetje blijft net zichtbaar. En nu maar hopen dat het pennetje niet te lang zichtbaar blijft.
Getuige het feit dat de pen af en toe wegzakt, merk ik dat er vis is. Voorheen sloeg ik hier veel aan op lijnzwemmers. Ook nu zijn er weer enkele lijnzwemmers, maar ik heb ervaring opgedaan en sla bij die duiker niet zomaar aan. De pen moet echt vertrekken voordat ik aansla. Eerder heeft geen zin. Dit komt door de stevige stroming die er bij de duiker staat en de vissen die flink met hun vinnen aan het werk zijn. Valsgehaakte vis vangen is hier niet moeilijk…
Helaas komt er geen aanbeet die volledig doorzet bij de duiker en ik schuifel dan ook behoedzaam naar de voerstek die tussen wat losse rietstengels is gemaakt. Rietstengels die af en toe opzij worden gedrukt! Meteen stijgt mijn hartslag tot onmetelijke hoogten. Als ik dan ook nog eens op een dikke ‘bruisplakkaat’ word getrakteerd, is het feestje compleet. Snel stel ik de diepte opnieuw in en plaats ik de pen voorzichtig tussen de rietstengels. Shit, iets te ondiep afgesteld. Ik haal de boel voorzichtig weer omhoog, maar mijn onderlijn blijft op zo’n halve meter boven het water in een rietstengel hangen. Nogmaals ‘shit’! Voorzichtig trek ik de boel op spanning en gelukkig krijg ik het zaakje los. Maar mijn lijn wikkelt zich wel enkele malen om de top van mijn hengel. Behoorlijk in de war en in de knoop.
Ik kijk naar het water en de vis zit er nog steeds. Lijkt zich van geen kwaad bewust. Het lukt me om alles uit de knoop te halen. Ik controleer de haakpunt weer en het nylon: alles nog in orde. Het pennetje schuif ik iets meer omhoog en plaats het aas weer tussen de rietstengels. Onmiddellijk begint de pen te ‘waggelen’. Ik wacht af, maar na een minuut of vijf wordt het stil. Hmmmm, heeft de karper toch onraad geroken? Ik wil een kopje koffie inschenken en wend mijn blik van de pen af. Op het moment dat ik wil inschenken werp ik toch weer een blik op de pen en zie deze de diepte induiken. De thermosfles en dop krijgen vliegles. Ik sla aan op een felle krachtpatser. Niet groot, wel fijn. Na het terugzetten drink ik eerst maar eens een kop koffie…

Niet groot, wel fijn...
Hierna leg ik de hengel even terzijde en ga ik de andere voerstekken bekijken. Geen activiteit bij de vuilbalk, geen activiteit tussen de lelies. Ik speur nog eventjes rond op andere plekken tussen de lelies. Plekken waar ik niet gevoerd heb. Ik kan geen activiteit vinden. Dan ga ik toch maar weer bij de duiker proberen. En het gaat razendsnel. De pen heb ik amper scherp staan, of deze zakt enkele malen wild onderwater. Na de derde keer blijft de pen weg en zie ik hem onderwater versnellen. Ik sla aan. Een prachtig gekleurde karper heb ik aan de haak. Beduidend groter dan de vorige! Het lukt me om de vis hoog in het water te houden en daardoor kan de vis er geen sprint uitpersen. Alleen maar beter met dat lelieveld recht voor mijn neus. Tijdens het drillen krijg ik vaak een koud water douche door de staart van de karper. Binnen drie minuten ligt de vis op de kant. Echt even de tijd nemen om te bewonderen. Puntje gaaf! Zeer tevreden zet ik de vis weer snel in het water.

Puntje gaaf...
Na deze vangst loop ik naar de vuilbalk. Inmiddels doet deze balk echt z’n naam eer aan. Allerlei troep wordt opgehouden door de balk. Ik zie een open plekje tussen het vuil en daar plaats ik mijn pennetje. Al snel bijna niet meer te zien door het groene kroos en ander spul. Ik moet flink turen om nog iets te zien. Ik dacht toch even te zien dat er beweging in het pennetje zat… Ja, toch!

Ja, toch...!

De pen duikt onder, ik wacht totdat ik mijn lijn zie ‘lopen’ en sla dan pas aan. Het werkt. Ik haak weer een mooie karper. De karper sprint onder de balk door. Ik duw mijn top onder water zodat mijn nylon de balk niet raakt en de vis komt langzaam maar zeker weer in het veilige gebied. Dik tevreden schep ik weer een mooie karper. In anderhalf uur tijd drie karpers. Wie zegt dat laat beginnen niet loont?
Tussen 10:00 en 11:30.

Groet,
Dale

zondag 11 september 2016

karper winst



Voor het verslag verwijs ik je door naar het blog van Hans Koeslag; http://kruimopjekurken.blogspot.nl/2016/09/penvissen-met-dale-tussen-de-mini.html




















donderdag 11 augustus 2016

Ergens in Nederland, met Hans Koeslag.



Ergens in Nederland, met Hans Koeslag

Nadat Hans bij mij op bezoek is geweest, ‘moet’ er altijd een vervolg komen. Een vervolg in zijn gebied.
Ik kom daar graag. Hans heeft prachtige wateren tot zijn beschikking. Wateren waar ik normaal gesproken niet snel voor zou kiezen, omdat ik nou eenmaal opgegroeid ben met ‘het poldervissen’. Ik mag dan ook wel zeggen dat ik heel veel heb geleerd op het gebied van vissen bij Hans en ook van Hans. Het vissen in een gebied waar met grote regelmaat mensen voorbij komen, was even flink wennen voor mij. Hans kon het heel treffend omschrijven: ‘Als je eenmaal op jacht bent naar karper, dan vervaagt alles om je heen. Een soort van tunnelvisie ontstaat’. Ik kan niet anders concluderen dan dat Hans hier volledig gelijk in heeft! En daarom zijn die uitstapjes naar Hans, voor mij, van grote waarde! We komen niet bij elkaar om te ouwehoeren, maar om te vissen. Ja, tijdens een bakkie of tijdens een ‘rustmoment’ praten we wat. Maar we zijn bij elkaar om uiteindelijk resultaat te boeken. Als twee fanatieke jongetjes jagen we de karpers achterna……

9 augustus.
Om 2:30(!!!) gaat mijn wekkertje. Ik heb een loodzware werkweek gehad en de vermoeidheid slaat toe, maar ik heb erg naar deze dag toegeleefd. Ik sta binnen vijf minuten beneden en zet een pot koffie. Ondertussen breng ik ook alvast wat visspulletjes naar de auto. Snel slurp ik de tweede bak koffie naar binnen. De rest van de gezette pot koffie gaat in de thermoskan. Na een uurtje begin ik aan de rit van 1 uur en 26 minuten.
De rit verloopt vlekkeloos. Bijna geen hond op de weg, op wat vrachtwagens na. Ik zoef over voornamelijk snelwegen. En wat is het nog donker. Ik voel me bijna alleen op de wereld. Een zeer zware, melancholische cd zit in de cd-speler van de auto. Ik denk aan het feit dat mijn gezinnetje zes dagen met vakantie is en ik geen vakantie heb… Plotsklaps sta ik al bijna bij de voordeur van Hans. Het is 4:45 en de rit verliep sneller dan gedacht. Ik sta stil in de straat en heb de radio van de auto zachtjes aan staan. Ik rook eerst maar eens een sjekkie, voordat ik op de ramen van Hans klop.
Mensen die hun hond uitlaten kijken wat vreemd naar mij. Een vreemd persoon bij hun in de straat, zo vroeg? Wat mot dat? Ik voel me niet helemaal op mijn gemak. Mensen kunnen in deze tijd vreemde, angstige dingen denken. Ik loop maar gauw naar Hans….
Heerlijk om weer bij hem naar binnen te lopen. Lekker bakkie koffie en een beetje de plannen doorspreken. Als klap op de vuurpijl heeft Hans ook nog een verassing voor mij: een artikel voor de struintas die ik heb aangeschaft. Dit artikel blijkt nagenoeg niet meer geleverd te worden, maar het is wel meteen het belangrijkste artikel. Zonder dit artikel, is de tas een stuk minder bruikbaar. Ik maak een sprongetje van geluk! Maar er gaat wel een e-mail naar de leverancier….
Goed. Het vierde bakkie koffie heb ik inmiddels in de mik(met de twee van thuis meegerekend) en het is tijd om op pad te gaan. Een korte autorit volgt en we zijn al vlot bij het water. Inmiddels begint het te schemeren. Ik zie een zeer donker wolkendek aan komen rollen en Hans vraagt mij wat ik denk. Nou, Hans, regenpak maar aan denk! We beginnen met het aanvoeren van bepaalde stekken. Om elkaar niet in de weg te zitten met voeren/voerplekken, besluiten we om naar elkaar toe te werken. Al gauw heb ik vijf voerplekken gemaakt. Dan is het nu tijd om de hengels en dergelijke te pakken. Het wolkendek zit inmiddels boven ons en de eerste, dikke druppels vallen naar beneden. Deze druppels vloeien met gemak over naar een heftige stortbui. Het maakt me allemaal niet uit. Ik zit prima met mijn regenpak aan. Na ongeveer een uur, het is nu rond 7:00, kom ik bij mijn derde voerstek aan. Ik zit er naast een karakteristieke boom. De overkant is begroeid met van alles en nog wat. Vooral overhangend struikgewas, maar ook takken van wat steviger planten-/bomenspul.
Mijn pennetje staat op ongeveer twee meter uit de kant. Iets te diep afgesteld, aangezien ik nog maar 1 a 2 millimeter van de oranje antenne zie. Een halve centimeter houd ik vaak aan, maar dat is natuurlijk een persoonlijke voorkeur.

Wat zie ik nu?? Er was een vreemde, lichte beweging te ontwaren aan mijn pennetje! Hij zakte toch duidelijk iets weg. Er is nu niets meer over van de een a twee millimeter. Het pennetje blijft onderwater staan, doch nog steeds zichtbaar. Ondertussen is het opgeklaard en schijnt de zon haar stralen door het bladerdeken van enkele grote bomen. Het lijkt alsof de hitte van het water afgekoeld wordt door de zon. Het water stoomt! De flarden damp zweven als geesten over het water. Aan de overkant zie ik opeens een ijsvogel vertrekken en, als ik het goed heb, hoor ik jonge ijsvogels piepen.
Ik kijk weer naar mijn pennetje. Pennetje? Dat pennetje zie ik met een sneltreinvaart wegflitsen! Voordat ik kan aanslaan, heeft de vis zichzelf al gehaakt. Ik geef nog een laatste tik, voor zover dat mogelijk kon zijn. Een karper stoomt weg, gebruikmakend van zijn/haar gewicht. Geen snelheid zoals ik in West-Friesland gewend ben. De vis pakt enkele meters nylon, maar blijft daarna onder mijn top cirkelen, af en toe een korte uithaal producerend. Met bonzend hart sta ik de karper moe te maken. En weer vliegt de ijsvogel rakelings langs mijn hengel, de oeverbegroeiing in. Ik hoor weer het gepiep. Ik bedenk mijzelf dat ik nog nooit zo’n mooie belevenis van een dril heb meegemaakt. Wat een ambiance! Tijdens het drillen zie ik Hans aan komen fietsen. Ik wuif naar hem. Al snel staat Hans naast me en hij schept de vis. 


Een prachtige karper is voor even van ons...

 Een prachtige karper is voor even van ons! Hans maakt foto’s en we feliciteren elkaar. Middels de onthaakmat schuift de vis zo weer netjes het water in. Zo, nu eerst een sjekkie. Hans heeft ook al een flinke vis aan de haak gehad, maar Hans heeft de strijd helaas verloren. Na deze aanbeten, zo snel al, hebben we goede hoop op een nog positiever verloop van de dag.
Hans en ik gaan ieder ons weg weer. Ik voer wat bij op de voerstekken en loop ze 1 voor 1 af. De activiteit van vis lijkt af te nemen, gezien het feit dat ik 4 uur lang geen stootje meer krijg. Toch zie ik her en der nog sporen van karper. Opeens gaat mijn telefoon. Het is Hans. Of ik naar hem toe wil komen, want hij heeft er een karper aan zitten. Ik loop met een ferme pas naar de andere kant van het water. Vanaf een afstand zie ik Hans de vis scheppen. Ik weet alleen nog niet wat voor formaat hij in het net heeft zitten. Hans heeft een inventieve manier gevonden om de schepnet steel vast te zetten in de grond, terwijl het net met inhoud in het water blijft. De steel is verankerd in de grond. Hans heeft wel meer van dat soort inventieve dingetjes en ik geniet daar enorm van. Wat een handige, slimme kerel! Helaas bezit ik die eigenschap niet….
Ondertussen pakt Hans alles bij elkaar voor het onthaken en fotograferen. Hans zegt dat hij ‘net zoiets heeft als die van jou’. Hij tilt het net op en ik barst in lachen uit. Zoiets als die van mij?? Deze is nog wel eventjes een stuk groter, hoor! Wat een absolute bak van een vis. Hans vertilt zich bijna en moet hierna ook een beetje lachen. Een pondje of 25 is ‘ie wel. Voor mijn gevoel zwaarder, maar we hebben niet gewogen. 


Een pondje of 25 is 'ie wel...
 Een man met hond komt kijken en hij vraagt ons of we die werkelijk hier ‘uit hebben gehaald’. ‘Nee’, zegt Hans, ‘die heb ik een paar honderd meter verderop gevangen, daar, dat kruispunt over’…De man vraagt wat voor vis dit is en ik antwoord dat dit een heuse snoek is. Hans moet hardop lachen en de man vervolgt zijn weg. Tijdens het onthaken kijk ik nog even naar het water. Wat zie ik? Ik zie een flinke bellenplakkaat op nog geen meter uit de kant, terwijl wij druk bezig zijn met de karper op de kant. Ik sis naar Hans en grijp mijn hengel. Heel voorzichtig laat ik mijn haakaas zakken. Helaas. De vis zwemt rustig weg. Het was nog een beste ook…
Na deze vangst gaan we weer ieder ons eigen pad. Ik blijf een beetje in het gebied van Hans plakken, omdat we hier duidelijk meer activiteit van vis zien dan in ‘mijn’ gebied. Helaas levert het niets op. Ik loop weer terug naar een andere stek, dicht in de buurt van de stek waar ik eerder een karper ving. Het pennetje registreert toch wat interesse in het aas! Ik ben scherp en houd de opslag zeer kort omdat ik onder een boom zit. Een jongen komt aanfietsen en vraagt ‘of het wat is’. Ik antwoord dat de brasem flink actief is. De jongen blijft nog eventjes kijken, terwijl ik de hengel gespannen in de hand houd. Hij vertelt dat hij vorige week hier een karper van 17kg gevangen heeft. Gefeliciteerd.
De jongen fietst weg en wenst mij succes verder. De jongen is net weg en mijn pen schiet onder. Ik sla zijwaarts aan vanwege de bomen, maar haak helaas niets… Potverdikkeme!! Nou, eerst maar weer eens een bak koffie drinken en een rustmomentje pakken. Die ‘rustmomenten’ duren overigens niet langer dan 120 seconden. Hierna loop ik verder naar de eerste voerstek die ik gemaakt heb. Ook hier zit ik onder een boom, maar heb ik wel gewoon de ruimte om de hengel verticaal te kunnen heffen bij een aanbeet. Het blijft hier rustig, maar toch zie ik op een meter of vier uit de kant regelmatig gekolk van een karper. Het blijft bij gekolk.
Ondertussen komen er weer donkere wolken aanzetten, gevolgd door opnieuw een plensbui. Al een poos wilde ik een andere stek bezoeken, maar een groepje luidruchtige jongeren versperren de weg. In de polders hoef ik hier geen rekening mee te houden. Ik ben er al een paar keer langs gelopen, maar had er nu geen zin in. De regenbui jaagt de jongens onder enkele bomen en ik besluit hierop naar een andere stek te lopen. De stek is diegene waar ik eerder de karper ving.
Rond 12:30 staat het pennetje weer precies op de plek waar ik de andere karper ving. Het pennetje zakt twee keer langzaam onder, maar komt toch weer boven. Na een minuut of vijf kijk ik naar rechts, omdat ik iets verderop een enorme bellenplakkaat zie. Ik maak al plannen om die kant op te gaan, als plots de pen weer wegflitst. Ik geef een haal aan de hengel en haak een zwaardere karper dan de eerste. De karper vlucht kortstondig onder de overhangende struiken aan de overkant. Razendsnel duw ik mijn top flink onderwater, om eventuele beschadigingen van de takken aan de lijn te vermijden. Het lukt om de karper op die manier ook te doen kantelen, ook al was het een woeste, eerste sprint van de vis. Hierna blijft de karper wat van links naar rechts zwemmen langs mijn oever. Ik krijg een glimp van de vis te zien en op het eerste gezicht lijkt het bijna een kopie van de eerste. Uiteindelijk kan ik de vis scheppen en geef ik een belletje naar Hans. Als ik de vis uit het water haal, blijkt deze toch nog flink wat groter dan de vorige! Mijn dag kan nu echt niet meer stuk. En Hans maakt weer wat foto’s.

Mijn dag kan niet meer stuk. Wat een vis....

Nu kunnen Hans en ik elkaar weer eventjes spreken. Hij heeft wederom een karper aan de haak gehad, maar na een dril van een minuut of drie loste de vis. Gewoon ontzettend balen! Na een korte babbel gaan we weer ons eigen pad. Ik besluit naar een duiker te gaan, in het ‘gebied van Hans’. Mijn pennetje staat tegen wat vuil aan in een vuilhoek naast de duiker en al snel schiet de pen vlot weg, waarop ik een gat in de lucht sla. Hmmmmm….Verdorie. Daarna blijft het een kwartier stil. Op het moment dat ik de pen uit het water haal, zwemt er een karper van de voerstek weg. Neeee……. Ok, op naar een andere voerstek. Onder het lopen zie ik Hans op zijn stek zitten. We babbelen kort over de situatie en dan loop ik weer verder. Tussen het vissen door had ik nog een extra voerstek gemaakt. Het is nu tijd om die te bezoeken. Als ik daar arriveer, zie ik stofwolken op de voerstek! Mijn hart slaat over. Ik zie ook een schim cirkels draaien over de voerstek, stofwolken achterlatend. De donkere schim is groot, erg groot. Al snel zie ik twee iets kleinere, donkere schimmen de grote schim vergezellen. Hier moet iets te halen zijn! Nerveus blijven de vissen de voerstek verkennen. Opeens zie ik de grote schim richting mijn haakaas zwemmen en even halt houden. De pen krijgt twee tikken, maar daarna gaat de vis weer verder. Helaas, deze trapte er niet in. Hans komt  weer aangefietst en ik vertel hem het tafereel. Het is 14:15, maar we gaan toch nog eventjes door tot 15:00, ondanks dat ik om 14:30 naar huis wilde gaan. Immers, zo’n visdag eindigen met zo’n lange terugrit naar huis, gaat men niet in de koude kleren zitten! Toch wagen we het er nog even op. Ik loop weer verder richting het beginpunt van de visdag. Ik zie Hans er zitten. Onder het lopen vallen mij enkele bellensporen op. Ik tuur het water in en zie op de bodem twee vissen rondzwemmen. Ik plaats mijn pennetje er tussenin. Ook nu lukt het niet, ondanks dat de vissen actiever lijken dan eerder op de dag. Misschien komt het ook wel door de tijdsdruk die ik voel om naar huis te gaan. Het einde is in zicht.
Ik loop door naar Hans, die onder een boom zit. Hij wenkt me met spoed te komen! Samen staan we onder een boom. Ik tuur naar het water en Hans wijst mij een enorme karper. Ik weet even niets uit te brengen… De vis deed mij voor eventjes terug denken aan een stek welke ik jaren geleden nog regelmatig bezocht. Daar zag ik toen ook van die gigantische monsters. Ik schrik weleens van imposante vissen die ik zie, maar deze slaat echt alles. Alsof het nog niet genoeg is; ik tuur het water verder af en zie van rechts een enorme torpedo door het water schuiven. Ik wijs Hans erop, die zijn polaroid zonnebril op heeft. Hij zegt dat dat een graskarper is van 1 meter en 25 centimeters. Twee grote vissen en ze zijn op zoek, maar niet naar ons….

Wat een dag! En toch wel een groot succes. Prachtige vissen, een ijsvogel en een zeer goede gastheer. Maar, we hebben er keihard voor geknokt. En niet zonder resultaat!
Ik heb zin om weer heen te gaan ;-).

Groet,
Dale