zondag 11 september 2016

karper winst



Voor het verslag verwijs ik je door naar het blog van Hans Koeslag; http://kruimopjekurken.blogspot.nl/2016/09/penvissen-met-dale-tussen-de-mini.html




















donderdag 11 augustus 2016

Ergens in Nederland, met Hans Koeslag.



Ergens in Nederland, met Hans Koeslag

Nadat Hans bij mij op bezoek is geweest, ‘moet’ er altijd een vervolg komen. Een vervolg in zijn gebied.
Ik kom daar graag. Hans heeft prachtige wateren tot zijn beschikking. Wateren waar ik normaal gesproken niet snel voor zou kiezen, omdat ik nou eenmaal opgegroeid ben met ‘het poldervissen’. Ik mag dan ook wel zeggen dat ik heel veel heb geleerd op het gebied van vissen bij Hans en ook van Hans. Het vissen in een gebied waar met grote regelmaat mensen voorbij komen, was even flink wennen voor mij. Hans kon het heel treffend omschrijven: ‘Als je eenmaal op jacht bent naar karper, dan vervaagt alles om je heen. Een soort van tunnelvisie ontstaat’. Ik kan niet anders concluderen dan dat Hans hier volledig gelijk in heeft! En daarom zijn die uitstapjes naar Hans, voor mij, van grote waarde! We komen niet bij elkaar om te ouwehoeren, maar om te vissen. Ja, tijdens een bakkie of tijdens een ‘rustmoment’ praten we wat. Maar we zijn bij elkaar om uiteindelijk resultaat te boeken. Als twee fanatieke jongetjes jagen we de karpers achterna……

9 augustus.
Om 2:30(!!!) gaat mijn wekkertje. Ik heb een loodzware werkweek gehad en de vermoeidheid slaat toe, maar ik heb erg naar deze dag toegeleefd. Ik sta binnen vijf minuten beneden en zet een pot koffie. Ondertussen breng ik ook alvast wat visspulletjes naar de auto. Snel slurp ik de tweede bak koffie naar binnen. De rest van de gezette pot koffie gaat in de thermoskan. Na een uurtje begin ik aan de rit van 1 uur en 26 minuten.
De rit verloopt vlekkeloos. Bijna geen hond op de weg, op wat vrachtwagens na. Ik zoef over voornamelijk snelwegen. En wat is het nog donker. Ik voel me bijna alleen op de wereld. Een zeer zware, melancholische cd zit in de cd-speler van de auto. Ik denk aan het feit dat mijn gezinnetje zes dagen met vakantie is en ik geen vakantie heb… Plotsklaps sta ik al bijna bij de voordeur van Hans. Het is 4:45 en de rit verliep sneller dan gedacht. Ik sta stil in de straat en heb de radio van de auto zachtjes aan staan. Ik rook eerst maar eens een sjekkie, voordat ik op de ramen van Hans klop.
Mensen die hun hond uitlaten kijken wat vreemd naar mij. Een vreemd persoon bij hun in de straat, zo vroeg? Wat mot dat? Ik voel me niet helemaal op mijn gemak. Mensen kunnen in deze tijd vreemde, angstige dingen denken. Ik loop maar gauw naar Hans….
Heerlijk om weer bij hem naar binnen te lopen. Lekker bakkie koffie en een beetje de plannen doorspreken. Als klap op de vuurpijl heeft Hans ook nog een verassing voor mij: een artikel voor de struintas die ik heb aangeschaft. Dit artikel blijkt nagenoeg niet meer geleverd te worden, maar het is wel meteen het belangrijkste artikel. Zonder dit artikel, is de tas een stuk minder bruikbaar. Ik maak een sprongetje van geluk! Maar er gaat wel een e-mail naar de leverancier….
Goed. Het vierde bakkie koffie heb ik inmiddels in de mik(met de twee van thuis meegerekend) en het is tijd om op pad te gaan. Een korte autorit volgt en we zijn al vlot bij het water. Inmiddels begint het te schemeren. Ik zie een zeer donker wolkendek aan komen rollen en Hans vraagt mij wat ik denk. Nou, Hans, regenpak maar aan denk! We beginnen met het aanvoeren van bepaalde stekken. Om elkaar niet in de weg te zitten met voeren/voerplekken, besluiten we om naar elkaar toe te werken. Al gauw heb ik vijf voerplekken gemaakt. Dan is het nu tijd om de hengels en dergelijke te pakken. Het wolkendek zit inmiddels boven ons en de eerste, dikke druppels vallen naar beneden. Deze druppels vloeien met gemak over naar een heftige stortbui. Het maakt me allemaal niet uit. Ik zit prima met mijn regenpak aan. Na ongeveer een uur, het is nu rond 7:00, kom ik bij mijn derde voerstek aan. Ik zit er naast een karakteristieke boom. De overkant is begroeid met van alles en nog wat. Vooral overhangend struikgewas, maar ook takken van wat steviger planten-/bomenspul.
Mijn pennetje staat op ongeveer twee meter uit de kant. Iets te diep afgesteld, aangezien ik nog maar 1 a 2 millimeter van de oranje antenne zie. Een halve centimeter houd ik vaak aan, maar dat is natuurlijk een persoonlijke voorkeur.

Wat zie ik nu?? Er was een vreemde, lichte beweging te ontwaren aan mijn pennetje! Hij zakte toch duidelijk iets weg. Er is nu niets meer over van de een a twee millimeter. Het pennetje blijft onderwater staan, doch nog steeds zichtbaar. Ondertussen is het opgeklaard en schijnt de zon haar stralen door het bladerdeken van enkele grote bomen. Het lijkt alsof de hitte van het water afgekoeld wordt door de zon. Het water stoomt! De flarden damp zweven als geesten over het water. Aan de overkant zie ik opeens een ijsvogel vertrekken en, als ik het goed heb, hoor ik jonge ijsvogels piepen.
Ik kijk weer naar mijn pennetje. Pennetje? Dat pennetje zie ik met een sneltreinvaart wegflitsen! Voordat ik kan aanslaan, heeft de vis zichzelf al gehaakt. Ik geef nog een laatste tik, voor zover dat mogelijk kon zijn. Een karper stoomt weg, gebruikmakend van zijn/haar gewicht. Geen snelheid zoals ik in West-Friesland gewend ben. De vis pakt enkele meters nylon, maar blijft daarna onder mijn top cirkelen, af en toe een korte uithaal producerend. Met bonzend hart sta ik de karper moe te maken. En weer vliegt de ijsvogel rakelings langs mijn hengel, de oeverbegroeiing in. Ik hoor weer het gepiep. Ik bedenk mijzelf dat ik nog nooit zo’n mooie belevenis van een dril heb meegemaakt. Wat een ambiance! Tijdens het drillen zie ik Hans aan komen fietsen. Ik wuif naar hem. Al snel staat Hans naast me en hij schept de vis. 


Een prachtige karper is voor even van ons...

 Een prachtige karper is voor even van ons! Hans maakt foto’s en we feliciteren elkaar. Middels de onthaakmat schuift de vis zo weer netjes het water in. Zo, nu eerst een sjekkie. Hans heeft ook al een flinke vis aan de haak gehad, maar Hans heeft de strijd helaas verloren. Na deze aanbeten, zo snel al, hebben we goede hoop op een nog positiever verloop van de dag.
Hans en ik gaan ieder ons weg weer. Ik voer wat bij op de voerstekken en loop ze 1 voor 1 af. De activiteit van vis lijkt af te nemen, gezien het feit dat ik 4 uur lang geen stootje meer krijg. Toch zie ik her en der nog sporen van karper. Opeens gaat mijn telefoon. Het is Hans. Of ik naar hem toe wil komen, want hij heeft er een karper aan zitten. Ik loop met een ferme pas naar de andere kant van het water. Vanaf een afstand zie ik Hans de vis scheppen. Ik weet alleen nog niet wat voor formaat hij in het net heeft zitten. Hans heeft een inventieve manier gevonden om de schepnet steel vast te zetten in de grond, terwijl het net met inhoud in het water blijft. De steel is verankerd in de grond. Hans heeft wel meer van dat soort inventieve dingetjes en ik geniet daar enorm van. Wat een handige, slimme kerel! Helaas bezit ik die eigenschap niet….
Ondertussen pakt Hans alles bij elkaar voor het onthaken en fotograferen. Hans zegt dat hij ‘net zoiets heeft als die van jou’. Hij tilt het net op en ik barst in lachen uit. Zoiets als die van mij?? Deze is nog wel eventjes een stuk groter, hoor! Wat een absolute bak van een vis. Hans vertilt zich bijna en moet hierna ook een beetje lachen. Een pondje of 25 is ‘ie wel. Voor mijn gevoel zwaarder, maar we hebben niet gewogen. 


Een pondje of 25 is 'ie wel...
 Een man met hond komt kijken en hij vraagt ons of we die werkelijk hier ‘uit hebben gehaald’. ‘Nee’, zegt Hans, ‘die heb ik een paar honderd meter verderop gevangen, daar, dat kruispunt over’…De man vraagt wat voor vis dit is en ik antwoord dat dit een heuse snoek is. Hans moet hardop lachen en de man vervolgt zijn weg. Tijdens het onthaken kijk ik nog even naar het water. Wat zie ik? Ik zie een flinke bellenplakkaat op nog geen meter uit de kant, terwijl wij druk bezig zijn met de karper op de kant. Ik sis naar Hans en grijp mijn hengel. Heel voorzichtig laat ik mijn haakaas zakken. Helaas. De vis zwemt rustig weg. Het was nog een beste ook…
Na deze vangst gaan we weer ieder ons eigen pad. Ik blijf een beetje in het gebied van Hans plakken, omdat we hier duidelijk meer activiteit van vis zien dan in ‘mijn’ gebied. Helaas levert het niets op. Ik loop weer terug naar een andere stek, dicht in de buurt van de stek waar ik eerder een karper ving. Het pennetje registreert toch wat interesse in het aas! Ik ben scherp en houd de opslag zeer kort omdat ik onder een boom zit. Een jongen komt aanfietsen en vraagt ‘of het wat is’. Ik antwoord dat de brasem flink actief is. De jongen blijft nog eventjes kijken, terwijl ik de hengel gespannen in de hand houd. Hij vertelt dat hij vorige week hier een karper van 17kg gevangen heeft. Gefeliciteerd.
De jongen fietst weg en wenst mij succes verder. De jongen is net weg en mijn pen schiet onder. Ik sla zijwaarts aan vanwege de bomen, maar haak helaas niets… Potverdikkeme!! Nou, eerst maar weer eens een bak koffie drinken en een rustmomentje pakken. Die ‘rustmomenten’ duren overigens niet langer dan 120 seconden. Hierna loop ik verder naar de eerste voerstek die ik gemaakt heb. Ook hier zit ik onder een boom, maar heb ik wel gewoon de ruimte om de hengel verticaal te kunnen heffen bij een aanbeet. Het blijft hier rustig, maar toch zie ik op een meter of vier uit de kant regelmatig gekolk van een karper. Het blijft bij gekolk.
Ondertussen komen er weer donkere wolken aanzetten, gevolgd door opnieuw een plensbui. Al een poos wilde ik een andere stek bezoeken, maar een groepje luidruchtige jongeren versperren de weg. In de polders hoef ik hier geen rekening mee te houden. Ik ben er al een paar keer langs gelopen, maar had er nu geen zin in. De regenbui jaagt de jongens onder enkele bomen en ik besluit hierop naar een andere stek te lopen. De stek is diegene waar ik eerder de karper ving.
Rond 12:30 staat het pennetje weer precies op de plek waar ik de andere karper ving. Het pennetje zakt twee keer langzaam onder, maar komt toch weer boven. Na een minuut of vijf kijk ik naar rechts, omdat ik iets verderop een enorme bellenplakkaat zie. Ik maak al plannen om die kant op te gaan, als plots de pen weer wegflitst. Ik geef een haal aan de hengel en haak een zwaardere karper dan de eerste. De karper vlucht kortstondig onder de overhangende struiken aan de overkant. Razendsnel duw ik mijn top flink onderwater, om eventuele beschadigingen van de takken aan de lijn te vermijden. Het lukt om de karper op die manier ook te doen kantelen, ook al was het een woeste, eerste sprint van de vis. Hierna blijft de karper wat van links naar rechts zwemmen langs mijn oever. Ik krijg een glimp van de vis te zien en op het eerste gezicht lijkt het bijna een kopie van de eerste. Uiteindelijk kan ik de vis scheppen en geef ik een belletje naar Hans. Als ik de vis uit het water haal, blijkt deze toch nog flink wat groter dan de vorige! Mijn dag kan nu echt niet meer stuk. En Hans maakt weer wat foto’s.

Mijn dag kan niet meer stuk. Wat een vis....

Nu kunnen Hans en ik elkaar weer eventjes spreken. Hij heeft wederom een karper aan de haak gehad, maar na een dril van een minuut of drie loste de vis. Gewoon ontzettend balen! Na een korte babbel gaan we weer ons eigen pad. Ik besluit naar een duiker te gaan, in het ‘gebied van Hans’. Mijn pennetje staat tegen wat vuil aan in een vuilhoek naast de duiker en al snel schiet de pen vlot weg, waarop ik een gat in de lucht sla. Hmmmmm….Verdorie. Daarna blijft het een kwartier stil. Op het moment dat ik de pen uit het water haal, zwemt er een karper van de voerstek weg. Neeee……. Ok, op naar een andere voerstek. Onder het lopen zie ik Hans op zijn stek zitten. We babbelen kort over de situatie en dan loop ik weer verder. Tussen het vissen door had ik nog een extra voerstek gemaakt. Het is nu tijd om die te bezoeken. Als ik daar arriveer, zie ik stofwolken op de voerstek! Mijn hart slaat over. Ik zie ook een schim cirkels draaien over de voerstek, stofwolken achterlatend. De donkere schim is groot, erg groot. Al snel zie ik twee iets kleinere, donkere schimmen de grote schim vergezellen. Hier moet iets te halen zijn! Nerveus blijven de vissen de voerstek verkennen. Opeens zie ik de grote schim richting mijn haakaas zwemmen en even halt houden. De pen krijgt twee tikken, maar daarna gaat de vis weer verder. Helaas, deze trapte er niet in. Hans komt  weer aangefietst en ik vertel hem het tafereel. Het is 14:15, maar we gaan toch nog eventjes door tot 15:00, ondanks dat ik om 14:30 naar huis wilde gaan. Immers, zo’n visdag eindigen met zo’n lange terugrit naar huis, gaat men niet in de koude kleren zitten! Toch wagen we het er nog even op. Ik loop weer verder richting het beginpunt van de visdag. Ik zie Hans er zitten. Onder het lopen vallen mij enkele bellensporen op. Ik tuur het water in en zie op de bodem twee vissen rondzwemmen. Ik plaats mijn pennetje er tussenin. Ook nu lukt het niet, ondanks dat de vissen actiever lijken dan eerder op de dag. Misschien komt het ook wel door de tijdsdruk die ik voel om naar huis te gaan. Het einde is in zicht.
Ik loop door naar Hans, die onder een boom zit. Hij wenkt me met spoed te komen! Samen staan we onder een boom. Ik tuur naar het water en Hans wijst mij een enorme karper. Ik weet even niets uit te brengen… De vis deed mij voor eventjes terug denken aan een stek welke ik jaren geleden nog regelmatig bezocht. Daar zag ik toen ook van die gigantische monsters. Ik schrik weleens van imposante vissen die ik zie, maar deze slaat echt alles. Alsof het nog niet genoeg is; ik tuur het water verder af en zie van rechts een enorme torpedo door het water schuiven. Ik wijs Hans erop, die zijn polaroid zonnebril op heeft. Hij zegt dat dat een graskarper is van 1 meter en 25 centimeters. Twee grote vissen en ze zijn op zoek, maar niet naar ons….

Wat een dag! En toch wel een groot succes. Prachtige vissen, een ijsvogel en een zeer goede gastheer. Maar, we hebben er keihard voor geknokt. En niet zonder resultaat!
Ik heb zin om weer heen te gaan ;-).

Groet,
Dale

vrijdag 29 juli 2016

Alle hens aan dek!



Alle hens aan dek.

Afgelopen woensdag, 27-7, had ik een ochtendje penvissen met mijn dochter in de planning. Om 7 uur zouden we opstaan en dan een rustige opstart maken. Dit ging zoals gepland.
Rond 9:30 arriveren we op de stek waar grote hoeveelheden, kleine karper aanwezig is. Een prima watertje om te leren (pen)vissen op karper. Dat is dan ook de reden dat ik met mijn dochter hier regelmatig vis. Wel neem ik een sterkere hengel mee voor haar, zodat we nog op een andere stek kunnen vissen, mocht de tijd het toelaten. Die andere stek heb ik beschreven in mijn vorige ‘artikel’. Daar is flink meer begroeiing.
We struinen samen lekker rond; bij een watervalletje, bij een houten beschoeiing, bij wat rietplukken, tussen de leliebladeren. Heerlijk zo. Ondertussen hebben we al een aantal aanbeten gehad, maar nog geen echte doorzetters. Samen lopen we naar het laatste voerplekje. Ik leg mijn pennetje aan de ene kant van de waterplanten en mijn dochter doet hetzelfde, maar dan aan de andere kant. Zo kan ik alles in de gaten houden. Ne een minuut of 15 lijkt er hier een vis rond te scharrelen. Mijn pennetje duikt weg, maar de karper lost. Potverdorie. Dan besluiten we naar de eerste stek te gaan. Mijn dochter wil haar pennetje uit het water halen, maar lijkt vast te zitten. Nee! Ze heeft beet. Een torpedo(tje) schiet er woest vandoor. Na een leuke dril(want die kleine bengels zijn reuze sterk!) scheppen we de vis op de kant.



  Prachtige vis en dochter blij. We schuiven op naar een andere, aangevoerde stek. We hanteren dezelfde tactiek als net: beiden bevissen we een zijde van een klein leliebed. Dan is daar opeens een grote staart die door de lelies ploegt! En mijn pennetje, te midden van aasbellen, schiet er vandoor. Ik haak een pittige schub, maar de dril verloopt wel erg sloom. De karper is dik in de 60 cm., maar ik vertrouw het niet zo. De dril klopt gewoon niet. Al snel zie ik dat de gehele rugvin ontbreekt. Als ik de vis schep, zie ik bij het onthaken dat de bek van de karper uitpuilt van de parasieten… Wellicht dat de karper ziek is en dat zou de ontbrekende kracht van de vis kunnen verklaren.



 Uiteindelijk vangen we zo samen vier karpers. We besluiten naar een brug te lopen bij mijn geparkeerde auto. Daarna zouden we samen een andere stek gaan bezoeken. Ik krijg een telefoontje van mijn vriendin, net als we de pennetjes weer in het water hebben liggen. De poes van mijn schoonouders is aan het bevallen. Mijn dochter wil daar heel graag bij aanwezig zijn en zodoende rijd ik, eerder dan ik zou willen, naar het huis van mijn schoonouders om mijn dochter daar ‘af te zetten’. Maar, ik hoef niet perse bij die bevalling te zijn…. Na overleg met mijn schoonouders kan ik weer terug naar een andere stek! Een onverwachte, volledige visdag dient zich aan.
Ik rijd door naar een stek waar ik met Hans Koeslag heb gevist. Ondertussen merk ik dat de wind flink aantrekt en de bewolking ook toeneemt. De eerste druppels regen vallen naar beneden. Ik maak vlot drie voerstekken; eentje bij de duiker en twee tussen de leliebladeren, op nog geen meter uit de kant. Overigens is deze sloot bijna vol gegroeid met lelies… Daarna trek ik mijn regenpak aan. Ik leg mijn pennetje voor de ingang van de duiker en wacht af wat er gaat komen. Het weertype zorgt ervoor dat de spanning in mij toeneemt. Echt karper weer!
Ja! Ik zie de pen de duiker inschieten. Ik sla aan en voel heel even een zware weerstand, maar daar blijft het ook bij. Los. Ik loop hierna 20 meter verder, naar de volgende voerstek. Ongelofelijk; een dikke bellen-/schuimplakkaat bovenop mijn voerstek! Heel voorzichtig leg ik mijn pennetje erbij, maar ik sta ondertussen wel te trillen op mijn benen… Al snel zakt mijn pennetje traag onder. Ik wacht tot mijn lijn begint te lopen. Ik zie mijn lijn lopen en de leliebladeren schudden wat heen en weer. Ik geef een haal met mijn hengel en er ontploft werkelijk ‘iets’ onder water. De karper perst er een woedende uithaal uit. Hij schiet naar rechts en trekt een streep tussen de lelies door. Ik moet mijn hengel bijna horizontaal houden vanwege de hoge rietkraag. De vis blijft op een meter uit de kant. Mijn hengel is maximaal gebogen en de slip van de molen neemt het over zodra ik denk dat de boel gaat breken. Ik voel de vis lijn nemen en dan valt de spanning weg… SHIT!!
Ik draai de boel binnen en merk dat mijn onderlijn eraf is. Ik vermoed dus een zwak punt in mijn nylon. Dit overkomt mij niet vaak meer. Ok. Eventjes herpakken, bijvoeren en weer door. Ik ga weer naar de duiker om deze stek even tot rust te laten komen. Ik blijf een halfuur bij de duiker en besluit dan weer terug te gaan naar de andere twee stekken tussen de lelies. Ik sla de eerste stek over, na het bekijken van enige activiteit en loop door naar de volgende stek, een meter of tien verder. Ja hoor, ook hier weer een dikke bellenplakkaat! Ik leg mijn pennetje erbij, maar er gebeurt verder niets. Ik zie wat leliebladeren links van mij schudden. De kans is dat de vis zo direct op de andere, aangevoerde stek belandt. Ik schuif dan ook voorzichtig op naar die stek….
Mijn pennetje staat al vlot tussen de leliebladeren. Leliebladeren die opzij geduwd worden door een vis. Bellenplakkaat naast de pen! Pen zakt weer weg, draad gaat lopen, aanslaan, hangen!!!
Ook nu weer een enorm brute uithaal. Felle, korte rukken naar de overkant. Dwars door het lelieveld. Daarna schiet de vis naar links. Man, man, man…topsport hier. Ik ben heel blij met mijn 2 ponds hengel en 30/100e nylon lijn, want met deze combinatie kan ik de vis langzaam weer uit het lelieveld terug halen. De vis haalt nog flink wat capriolen uit voor de kant, maar de felheid is eruit. Schepklaar en wat ben ik daar blij mee! Prachtige, volle vis. Ik schiet wat plaatjes en daarna weer snel terug. 



 Ontzettend blij.
Ik voer weer bij en ga naar de duiker. Ondertussen regent het hard en staat er bijna een stormachtige wind. Heerlijk die polders. Het is duidelijk dat er bij de duiker niets gebeurt en ik schuif, na een halfuurtje, weer door naar de andere stekken. Tussen de regendruppels, woeste wind en lichte stroming, zie ik verdorie weer een flinke aasbellengroep op mijn stek. Duidelijk dat de karpers los gaan op mijn voer. Mijn pennetje wordt weer zorgvuldig tussen de leliebladeren gelegd.
Het pennetje steekt af en toe wat op tussen het geweld van de azende vis. Dit gaat zo een paar minuten door, totdat ik denk dat de vis weg is. Ik wil mijn pennetje ophalen om naar de volgende voerstek te lopen, maar terwijl ik dit doe hoor ik een klap bij mijn pennetje. Huh? Er zit iets aan, maar ik denk dat het een brasem is. De ‘brasem’ is toch iets sterker dan ik dacht en neemt een korte sprint, recht van mij vandaan. Daarna komt de ‘brasem’ toch op stoom en schiet naar de overkant. Het hele zwikkie lijkt vast te zitten en ik stel mijn mening bij; karper dus. Ik zie het verdwijnpunt van het nylon ergens in het midden van het water, maar aan de overkant zie ik lelies en takken bewegen. Hengel staat krommer dan ooit. Slip staat bijna dicht. Ok, wat ga ik doen? Ik bereid mezelf voor om het water in te gaan. Eerst probeer ik wat andere manoeuvres. Ik loop wat langs de waterkant, om de hoek te veranderen, maar dit geeft weinig resultaat. Ik loop weer terug naar mijn punt van aanslaan. Mijn laatste poging is de druk er volledig vanaf te halen. Mijn pennetje zie ik, ook ergens in het midden, aan het wateroppervlak komen, maar de hele brij aan waterplanten en lelies lijkt te gaan bewegen! Meteen zet ik de boel op spanning en zo is de vis los! Ik krijg de vis vanaf de overkant weer terug tot een meter of twee van mijn eigen oever. Ik praat mezelf bemoedigend toe. Toch zwemt de vis zich nog vast in een rietpluk recht voor mijn neus, maar binnen schepbereik. Ik piel wat met mijn schepnet en dan valt de karper ‘zomaar’ in mijn net. Ik brul een ‘Yes!!!’



Een woest uitziende polderschub(die telkens alle spieren aanspande) is weer even voor mij. Thuis eerst maar eens 30 meter nylon vervangen ;-). Wat een ervaring!

Groet, Dale