10 augustus.

10 augustus, 2015.

Mijn jongste dochter(8) heeft al verschillende malen gezegd ‘net zo vroeg als pappa’ te willen vissen.

Ik vind dat leuk, maar om haar nou om 4:00 uit bed te trommelen, nee, dat gaat mij te ver. Besloten wordt om de wekker om 5:20 af te laten gaan, want zo vroeg moet vriendinlief uit bed om te gaan werken. Ik maak een struintasje voor mijn dochter klaar en de 3,60 m. penhengel met een arbeidsvermogen van 1,25 lbs en een molentje volgespoeld met 23/100^e Daiwa Infinity Duo is voorlopig van haar.

Een paar dagen geleden ben ik begonnen met het vissen met ander aas, op  bepaalde stekken. Reeds jaren ben ik dit aas mondjesmaat door mijn gebruikelijke voer aan het mengen, maar heb er nooit mee gevist. Het is een bijzonder bekend aas onder karpervissers, maar ik vraag mij af of deze aassoort wordt gebruikt op de betreffende stekken. Gevolg: geen nerveuze aanbeten meer op ‘klassiek’ aas, maar directe voltreffers!

Ik heb besloten om dit aas ook te gebruiken op de stek waar ik met mijn dochter ga vissen. Omdat er ontzettend veel karper zit(en ook veel kleine karpers) hoop ik de grotere eruit te kunnen filteren met dit aas. Wel laat ik mijn dochter met het ‘klassiekere’ aas vissen, zodat zij zoveel mogelijk aanbeten kan krijgen. Ikzelf vind het niet erg om een uurtje of twee(ik noem maar iets, hoor…) op een aanbeet te moeten wachten, maar bij kinderen moet er gewoon actie blijven komen. Ik heb wat meer geduld.

Om 6:45 staan we aan de waterkant. De karpers zijn ontzettend aanwezig, zowel aan de oppervlakte als op de bodem. Ik maak een paar kleine voerplekjes voor mijn dochter. Ze gaat er met een worm aan de haak bovenop zitten. Deze wormen heeft ze zelf gezocht. Ikzelf ga een 20 meter bij haar vandaan zitten, met een pennetje tegen de lelies aan en strooi er voorzichtig wat voer bij. Verder besluit ik vooral op de activiteit van de vis te letten en daarop in te spelen. Wat ik mooi vind, is dat het nu rustiger rond mijn aas blijft. De vorige keren stond de pen geen moment stil. Dit kwam dan door, vooral, kleinere karper en giebel. Nu ik met onbekender aas vis blijft het rustig(er).

Al snel roept mijn dochter dat ze een baars heeft. En ze heeft gelijk!

Via YouTube heeft ze gezien hoe ze een baars moest vastpakken. Ik hoef niets te doen. Ik maak er een foto van en daarna vissen we verder. Even later vangt ze een grote giebel, maar daarna is het over met de wormen. De wormen die ze gevonden had hangen levenloos aan haar haak. Ik knoop een onderlijntje aan de hoofdlijn zodat ze verder kan gaan met het ‘klassiekere’ aas. Hierna ga ik weer terug naar mijn eigen stek. Uit het niets hobbelt mijn pennetje over het water! Ik haak een woest uitziende karper. Tijdens het drillen van deze karper, zie ik twee grotere vissen mijn rondgestrooide korsten wegslurpen, aan de overkant… Toch mooi dat mijn gebruikte aas gepakt wordt en de karper is wat groter dan dat ik gewend ben om te vangen hier.

Ik loop na deze vangst naar mijn dochter en vertel haar dat het tijd wordt om wat verder te kijken. Gelukkig, ze stemt hiermee in!  Maar eerst vangt ze een giebel...

 En zo lopen we samen  het water af. Na een stukje wandelen, arriveren we op een stek waar ik regelmatig een ‘grotere’ jongen gehaakt heb. Een keer kon ik de vis zien en deze ging toch al richting de 80 cm. Helaas zijn alle grotere vissen gelost door verschillende onzuiverheden van mijn kant.

Ik maak twee kleine voerplekken dicht bij elkaar zodat wij bij elkaar kunnen blijven. De pennetjes worden weer nauwkeurig tussen wat leliebladeren geplaatst en al snel zie ik interesse in mijn aas! Het lijkt erop alsof de vis mijn aas aan het uittesten is. De pen zakt regelmatig weg, maar komt dan snel weer omhoog. Ook wordt de pen vaak een stukje op sleeptouw genomen. Na een paar minuten valt het stil. Eigenlijk een moment om nog scherper te worden….want de pen zakt opeens weg! Op de een of andere manier sla ik niet goed aan. De aanslag gaat in twee etappes en dat betekent foute boel. Ik voel de vis, maar het lijkt wel alsof ik vast zit! De vis voelt log aan en zwemt rustig weg. Daarna zoeft de haak weer eens langs mijn hoofd…. Ik zat niet vast, dit was een mooie vis! Ik zie een brede kolk en de boeggolf zegt genoeg… Na deze actie kijk ik naar mijn dochter. Ik zie haar de hengel een ‘zwiep’ geven en ze haakt een karper! Ze veert op. Yes! Een mooie karper wordt weer spoedig geland.

Fanatieke kop....

 Na al deze onrust op de stekken, besluiten we weer verder te lopen naar een andere stek. Onder het lopen kom ik weer bij een hoop ‘slurpers’. Mijn dochter wil het liefst direct door naar de beoogde stek. Ik zeg haar dat ze dat maar moet doen en dat ik het bij de ‘slurpers’ ga proberen. Helaas, de vissen hadden geen interesse in mijn rondgestrooide korsten en haak aas.

Robyn is ondertussen aan het rondstruinen en ik zie haar, van een afstandje, op een sluipende manier een ander gedeelte van dit water ‘bejagen’. Leuk om te zien! Langzaam loop ik haar kant op en even later zitten we samen te vissen bij een kleine brug. We krijgen daar een paar felle tikken op de pen, maar verder gebeurt er weinig. Na een uurtje besluiten we de voerstekjes, gemaakt onder het lopen, weer af te vissen richting startpunt. De temperatuur stijgt nu flink en de zon wordt steeds feller. Hierdoor neemt de activiteit van vriend karper ook zienderogen af. Gelukkig zijn er genoeg lelies waaronder de karpers kunnen genieten van schaduw. Toch is het bij de eerste voerstek die wij tegenkomen al snel raak! Dit was de stek waar ik een mooie vis had gelost. Het pennetje van Robyn schiet al gauw de diepte in en ze slaat goed aan. Een mooie, kleine karper ligt al snel in haar handen voor een foto.

 Nu heeft Robyn een baars, een giebel en twee karpers gevangen. Ze gaat lekker!

We besluiten terug te lopen naar de allereerst gemaakte voerstek voerstek. Robyn neemt plaats bij een overstort en ik zit 20 meter bij haar vandaan. Eigenlijk zit ik een beetje te lummelen en hoop ik dat Robyn een mooie karper haakt. Ik hoef niet zonodig meer…

Toch zie ik aan de overkant(zo’n 15 meter) een grote karper iets van het wateroppervlakte pakken. Het gebeurt zeer onopvallend. Even zie ik de dikke kop, maar diezelfde kop zakt snel weer weg. Geen enkele rimpeling achterlatend… Ik pak mijn tweede hengel erbij. Deze had ik al geprepareerd voor de oppervlakte visserij. Drie volgwakers en een klauwhaakje maat 8, geknoopt middels de bledknoop. De korst wordt toch maar bevestigd en ik werp de korst exact op de plek waar ik de dikke karper zag. Als penvisser hoef je maar weinig te werpen. Ik ben dus blij dat het me nog lukt om zo precies te werpen! Ondertussen laat ik het pennetje ook maar gewoon staan. Wie weet…

Robyn komt naar me toelopen en gaat redelijk dichtbij me zitten. Ik vertel haar over de hengel met de korst. Ze ziet de korst liggen. Na een halfuur wordt het wat onrustig rond de korst. Ik zie wat deiningen vanuit de overkant komen. Tijd om op te letten! Toch moet ik bij Robyn de onderlijn vervangen want de haakpunt is bot geworden. Tijdens het bevestigen van het aas aan de hair, zie ik ineens een karper richting mijn korst koersen. Het niet al te kleine stuk korst wordt met gemak gegrepen! Ik zie de karper de korst naar binnen werken, maar verder gebeurt er nog niets. Ik wacht met aanslaan totdat de volgwakers schokkend onderwater verdwijnen. Ik geef een haal en haak de karper. De kracht van de vis viel mij wat tegen, want ik had toch die ‘dikkop’ verwacht. Het kleinere evenbeeld was evenwel meer dan welkom!

  Na deze vangst gaan wij weer richting de auto. Vlakbij de auto is een kleine brug, waar de karpers ook vaak zitten. We besluiten daar nog een uurtje te vissen, alvorens wij naar huis gaan. Ik strooi twee kleine handjes voer: eentje in het midden van de brug voor mij en eentje vlak langs de kant voor Robyn. Robyn plaatst haar pennetje op de voerstek en ook ik doe dat. Ik moet precies vijf seconden wachten en dan schiet de pen al weg. De vis rost dwars door de lijn van Robyn. Het wordt allemaal wat hectisch en ik vertel Robyn dat zij haar slip los moet zetten. Dit doet ze dan ook! De vis komt veilig op de kant. Ik onthaak de vis, laat Robyn een foto maken en zet de vis daarna snel weer terug. 

Fanatieke kop...

 Hierna haal ik onze lijnen uit de knoop. Er komen geen aanbeten meer en we besluiten te stoppen.

Het was weer een fijne sessie. Veel actie en behoorlijk vis gevangen. Doordat ik ander aas heb getest heb ik de aanbeten gereduceerd tot 90%. De kleinere karpers lieten mijn aas redelijk met rust en ik heb nu iets grotere exemplaren gevangen. Ik ben tevreden…..en Robyn ook!

Groet,

Dale

De haren uit je kop

De haren uit je kop.

Vandaag(zondag, 26-7) kon ik weer een sessie op een favoriet water plannen. Dit water blijft uitdagend. Omdat ik hier behoorlijk veel vang, maar ook omdat de omstandigheden uitdagend zijn. Ik blijf problemen ondervinden met deze omstandigheden: een sterke stroming, in combinatie met een tegengestelde windrichting en dan ook nog eens een pittige diepte. En dit vooral ter plaatse van een duiker. Een van de vorige keren dat ik hier viste, dacht ik het lek boven te hebben. Maar vandaag begon ik weer helemaal op ‘nul’. Toch kwam ik ergens achter tijdens deze sessie en ik kan wel zeggen dat ik daarvan schrok.

 Om 5:10 sta ik aan de waterkant. Ik ben een beetje gespannen en zenuwachtig, omdat er hier behoorlijk wat karper aanwezig is. Er is geen vangstgarantie, maar er is wel degelijk een zeer grote kans om karper te vangen! Ik gebruik, vanwege de sterke stroming en dergelijke, een snel zinkende onderlijn. Op deze manier hoop ik de valse aanbeten te kunnen verminderen. Ik gebruikte al andere, zinkende onderlijnen, maar toch vind ik deze vaak niet voldoen aan mijn eisen. Door overleg te plegen met een collega visser, kreeg ik de tip om een ander merk en soort onderlijnmateriaal te proberen. Deze had, tot op zekere hoogte, de gewenste uitwerking.

Ik maak drie voerplekken. Meer maak ik niet omdat ik aan een redelijk drukke weg zit en mensen mij kunnen zien, maar ook omdat deze drie plekken absolute hotspots zijn. De ervaring leert ook dat op deze drie plekken volop actie is. Vooralsnog is er geen noodzaak om meerdere en andere voerplekken te maken.

Het is 5:30 en mijn pennetje staat pal in het midden van de duiker. Mijn aas wordt bij het plaatsen meegenomen door de stroming, een stukje de duiker in. Ik zorg ervoor dat het pennetje net voor de ingang van de duiker blijft ‘hangen’. Dit vergt enig gepriegel, maar we komen er wel ;-). Het aas ligt nu onder de duiker en mijn pennetje erbuiten. Prima! Al snel registreert mijn pen actie onderwater, maar toch duurt het nog 20 minuten voordat de eerste, echte aanbeet zich aandient. En dan ook nog eens aan de andere kant van de duiker: de pen stijgt licht, zakt dan bijna onder, stijgt weer iets en zeilt daarna de diepte in. Een klassieke aanbeet. Ik geef een haal, de vis neemt een korte sprint en de hengel veert weer in de oorspronkelijke strakke staat. Gelost(1). Ik vloek wat, maar ik maak me verder niet zo druk, want er komt vast en zeker nog een kans! En ach, het lek had ik toch al boven? Ik zag deze losser als een toevallige. Hoe fout kan een visser soms zitten…

Ik voer wat bij. Ik voer hier eigenlijk continue bij. Dit vanwege de sterke stroming en ik vis met partikels. Klein en flexibel spul. Ook is er gewoon veel vis aanwezig waaronder brasem. Ik denk dus dat bijvoeren essentieel is op deze stek om de vissen hier te houden.

Afijn, ik voer wat bij en ga weer naar de andere kant van de duiker. Daar duurt het niet lang, of de pen zakt weg. Ik wacht…21,22,23…tel ik en ik geef een haal. Yes! Hangen! Ik houd de vis kort vanwege de aanwezige leliebladeren. De slip tikt geen enkel moment. De hengel en het nylon doen al het werk. Binnen 5 minuten ligt er een prachte polderrammer in het net. Ik schat zo’n 65 cm. De vis krijgt snel de vrijheid weer terug.

Ik voer weer bij en schuif op naar een andere voerstek. Deze ligt tegen een vuilbalk aan. Een hoop rommel ligt hier altijd en deze stek heeft mij de grootste vissen opgeleverd in dit gebied. En weer, lang hoef ik niet te wachten. De pen schiet weg als een vuurpijl, maar dan omgekeerd: richting de bodem van het water in plaats van de lucht in. Ik schrik me echt rot en geef de hengel een haal. Ik haak een flinke vis! De vis wil onder de vuilbalk door. Dat mag. Een kwestie van de top van de hengel onderwater houden en je sleept de vis zo weer terug. Hetgeen ook lukt. De vis scheert langs mijn eigen oever en ik voel de brute kracht van deze vis. En dan veert mijn hengel weer terug…. Gelost(2). Ik begin mij nu enigszins zorgen te maken. Hoe kan het toch dat ik hier zo vaak vissen los? Ik begin te twijfelen aan mijn haken. Bijna alle van het merk ‘Gamakatsu’. Veel negatieve berichten hoor ik niet over dit merk. En dat is ook mijn eigen ervaring: alles behalve negatief, omtrent de haken dan. Toch moet ik zeggen dat, na controle, de uiterste punt van de haak verbogen is… Ik schrik hiervan omdat ik deze haak niet eerder gebruikt heb. Ik knoop een nieuwe onderlijn aan de hoofdlijn en ik loop weer richting duiker. Ik heb de haak getest via de ‘nagel proef’. Voelt scherp aan. Ik plaats mijn pen voor de duiker. Ongelofelijk: de pen zeilt weer weg. Ik wacht af..21,22,23….ram! Ik haak weer een karper! En keurig in de bek. Hoe ik dat weet? Na de aanslag oefen ik een ontzettende druk uit op de vis. Deze komt snel aan de oppervlakte en zo kan ik zien hoe de vis gehaakt is. De vis neemt toch een sprint en de hengel veert, wederom, in oorspronkelijke staat terug… Dag karper… Gelost(3). Ik controleer de splinternieuwe haak aan de onderlijn: kromgebogen uiterste punt. Ik begin het nu echt heel erg zat te worden en begin mij hondsberoerd te voelen. Heb ik pech? Is het toeval? Ik weet het niet meer.

Ik knoop een nieuwe onderlijn aan de hoofdlijn. Weer. Ik plaats het zaakje, weer, voor de duiker. Na tien minuten een aanbeet, maar hij zet niet door. Ik wacht even af alvorens ik de boel binnenhaal. Na vijf minuten wachten haal ik de boel binnen, maar ik zit vast. Na enig trekwerk trek ik de zaak los. Controle haak: kromgebogen uiterste haakpunt….. Na elk voorval (gehaakte vis en weer gelost) controleer ik de haakpunt. Na elk voorval blijkt er iets mis te zijn met de haakpunt. HOE KAN DAT? Ik trek bijna de haren uit mijn kop van ellende… Ik knoop er maar weer een nieuw onderlijntje aan. Met nieuwe haak. Tja, het wordt wat eentonig nu: aanbeet, aanslaan, korte sprint en gelost(4).

Ik heb nog een redder in nood. Deze redder in nood heeft mij vorig jaar ook geholpen. Ik verwacht nu heel veel van deze redder in nood. REDDER IN NOOD: HELP MIJ! Mijn allerlaatste mogelijkheid, want ik vertrouw geen enkele haak meer.

Ik knoop een nieuwe onderlijn met een Owner haak. De Carpliner. Een haak met een ietwat vreemde vorm, maar met een sublieme kracht! Op dit moment mijn ultieme redder in nood. En dat zal blijken ook. De onderlijn is aangeknoopt en ik zeul mijn lamlendige lichaam naar een voerstek. Vertrouwen is er niet meer, vandaar het lamlendige... Ik had gevoerd bij een groot lelieblad. Deze valt op te midden van al die andere, kleine leliebladeren. Deze voerstek ligt op vijf meter afstand van de voerplek bij de vuilbalk. Toch leg ik mijn pennetje eerst bij de vuilbalk en ondertussen wil ik het grote lelieblad in de gaten houden. Misschien zie ik er wat activiteit. Ik kijk naar mijn pen en zie opeens dat grote lelieblad tegen mijn pen aandrijven. Wat is dat nu weer. Ik begin te denken: misschien ligt er wel een karper op die voerstek en omdat karper nogal bruusk tekeer kan gaan, vermoed ik dat het lelieblad slachtoffer is geworden van dat bruuske karper geweld. Ik waag het erop. De pen verplaats ik naar de stek waar ooit dat grote lelieblad stond. Op nog geen 20 cm. uit de kant. Ik wil een kop koffie inschenken, maar daar krijg ik geen tijd voor: de pen zakt langzaam weg, stijgt weer, maakt een kleine cirkel in het water en duikt daarna onder. Ook dit is een klassieke aanbeet. Ik geef een haal en haak een flinke karper! Zal ik het halen? Ik zie al snel dat de karper niet vals gehaakt is. Ik zie ook al snel het formaat van deze vis en dat stemt mij blij! Maar toch, de kracht die deze vis ontwikkelt lijkt niet te horen bij de grootte van de vis. Minder dan verwacht. De vis vecht voor wat hij/zij waard is. Na een paar woeste uithalen ligt de vis in het net. Eenmaal op de kant bekijk ik de vis. De vinnen zijn klein. Het lijkt wel of de vinnen van deze vis langzaam vernietigd worden door een of ander virus.

Aangevreten vinnen...

Ik denk dat ik deze vis hier al eerder heb gehaakt en gevangen. Niettemin ben ik ontzettend blij, want de Owner haak heeft mijn dag gered.

Ondertussen is het 12:00 en wordt het al flink warmer. Ik denk er over na om het voor gezien te houden, maar wil nog eventjes beide kanten van de duiker proberen. Na een uurtje ‘ heen en weren’ tussen beide kanten van de duiker, weet ik toch nog een mooie karper te verschalken. 

Na deze vangst valt alle activiteit weg en om 13:30 houd ik het voor gezien.

Vier lossers en drie vangsten(oja, ook nog 2 brasems). Wat een belachelijke sessie en ik heb weer een hoop stof om over na te denken…

Groet,

Dale

Bikkelen met Hans

Bikkelen met Hans: vissen met een collega visser, deel 2.

Enige tijd geleden spraken Hans en ik weer af om eens samen te vissen. Dit ‘samen’ vissen moet je niet te letterlijk nemen, want wij gaan vaak ieder ons eigen pad, maar genieten doen we! De laatste keer dat wij samen visten, was Hans bij mij op bezoek. Nu was het mijn beurt om zijn kant op te gaan. Hans hield mij, voorafgaande aan de ontmoeting, op de hoogte van de activiteit van vriend karper. Op die manier hadden wij een heleboel voorpret. De karpers waren actief! En het waren niet de kleinste…. De zenuwen begonnen al door mijn lichaam te gieren en als een stuiterbal stuiterde ik door de woonkamer. Voor het thuisfront maar lastig te handelen, maar ik kon gewoon niet meer wachten.

Eindelijk, het is zover! Mijn wekker staat op de onmenselijke tijd van 2:00. Om 3:00 in de auto en dan ben ik om 4:30 op de plaats van bestemming. Heerlijk. Het kan mij niet vroeg genoeg. Om 4:17 sta ik bij Hans aan de voordeur en ik ben dus mooi op tijd. Nu moet ik wel zeggen, dat er heel wat moet gebeuren wil ik ergens te laat komen. We doen snel twee bakkies koffie en besluiten dan naar het te bevissen water te gaan. We voelen ons goed en hebben er ontzettend veel vertrouwen in.

Het is nog donker als we bij het water arriveren, maar de schemering heeft toch ingezet. Ik heb hier twee keer eerder gevist en zodoende heb ik geen moeite om de voor mij interessante stekken te voorzien van voer. Een rondje langs het water is dan ook zo gemaakt. Tijdens het lopen zie ik veel aasbellen en bellensporen. Zou het karper zijn? Lastig om te bepalen, want er zit hier ook grote brasem. Hoe vaak ben ik er niet ingetuind? Je vermoedt karper, maar dan blijkt het brasem te zijn. Ach, we zien het wel.

Al snel bemerken Hans en ik grote aasplakkaten aan het wateroppervlak. Niet van die zielige belletjes, maar flinke groepen bellen en modderwolken vanaf de bodem! Het ziet er veelbelovend uit. Ik plaats mijn pen tegen wat overhangende takken van een boom, direct bij een azende vis.

Het spelletje kan beginnen...

Het spelletje begint… De pen registreert al snel dat er interesse in het aas is. Toch gaat het te traag. De pen zakt en stijgt regelmatig, maar verder gebeurt er niets. De alarmbellen gaan rinkelen. Dit moet gewoon brasem zijn. Een minuutje later wordt dit bevestigd; de pen zakt langzaam onderwater, ik geef een haal en een kleine brasem is het resultaat. Ietwat teleurgesteld onthaak ik de vis, maar ondertussen slaat mijn hart 300 slagen per minuut. De karper houdt zich vaak op rond deze boom en ik weet wat voor formaten er zitten. Niet gek dat de adrenaline de overhand neemt met een aanbeet!

Na deze aanbeet moet ik eventjes op adem komen en mijzelf tot kalmte manen. Ondertussen spreek ik Hans en hij heeft ook al een aantal brasems weten te strikken. Of, anders gezegd, de brasems hebben Hans weten te strikken. Toch heeft Hans al een aanbeet van een karper gehad, maar heeft hij deze niet in goud om kunnen zetten. Dit resulteerde in zware boeggolven.

We vissen enkele uren de voerplekken af. Ik vang nog enkele brasems, Hans vangt een kruiskarper en nog enkele brasems. De karper schittert grotendeels door afwezigheid. Ongelofelijk, want de dagen hiervoor waren de karpers rijkelijk aanwezig. Hans baalt hiervan, maar ik zeg dat we moeten volhouden en dat er heus wel een moment komt dat er een karper door die brasems loopt. Hans maakt zijn rondes per fiets en zodoende heeft hij wat rond gefietst richting andere wateren; smalle slootjes in de woonwijk. Hier heeft hij een karper gespot die driftig aan het azen was. Het besluit wordt snel genomen; we gaan maar eens verkassen en die karper proberen te strikken! Hans zegt dat daar ook een duikertje is. Omdat ik het stuk moet lopen en Hans op de fiets is(en dus sneller) biedt hij mij aan om alvast wat te voeren rond de duiker. Goed plan! Maar ik sta binnen een minuut alweer aan zijn zijde, bij de duiker. Ik loop sneller dan verwacht ;-).

Het slootje welke wij gaan bevissen, is hooguit 4-5 meter breed en staat bovendien vol met riet en is bijna dichtgegroeid met een soort waterplant die ik niet kan thuisbrengen. Toch zijn er van die piepkleine openingen tussen die waterplanten, waar je je aas precies tussen kan ‘planten’. We zien de karper azen en Hans zegt dat ik mijn pennetje daar maar eens moest plaatsen. Helaas, net te laat. De karper is de waterplantenbrij verder ingezwommen. We blijven nog een tien minuten zitten, maar de karper lijkt vertrokken. Ik zeg tegen Hans dat ik het maar eens bij de duiker ga proberen. Hans gaat wat verderop zitten. Ik loop richting de duiker, maar zie een schim in het water, vlak voor de duiker. Ja, het is de karper! Ik sluip, zie de bek van de karper…. Ik plaats mijn haakaas direct voor de bek…. De karper duikt er direct achteraan! Ik zie mijn pennetje licht schommelen, geef een lichte tik, maar ik haak niets. Wel een schrikreactie van de karper, maar tot mijn verbazing komt de karper een 50 cm. verderop weer wat omhoog. Voorzichtig haal ik mijn haakaas uit het water en plaats het weer direct voor de bek van de karper. Ja! De karper duikt er weer direct op af, de pen zakt licht, ik sla aan maar voel niets… Shit, mispoes. Geen schrikreactie nu van de karper, maar ik ben ‘m wel mooi kwijt…

Ik laat het even voor wat het is en ga de andere kant van de duiker bevissen. Helaas zonder resultaat. Na een klein uurtje ga ik weer terug naar het gedeelte waar de karper zo tussen de waterplanten zat te wroeten. Nu is de vis driftiger aan het azen en schuift door het riet en tussen de waterplanten. Ondertussen is Hans ook weer bij mij en we volgen de vis nauwkeurig. Op een gegeven moment is de vis buiten ons bereik en ik wil net naar de overkant lopen om de vis van die kant te belagen. Maar de vis is weer teruggekomen. Hij wroet tussen het riet aan de overkant, aast toch op de bodem en laat de staart zien. Precies waar de vis aan het azen is, is een open plekje van ongeveer 10 cm2. En dat ook nog eens tegen het riet aan, aan de overkant. Ik besluit het er op te wagen.

Ik trek wat lijn van de molenspoel, ter lengte van mijn hengel. Zo moet ik toch precies op dat kale plekje kunnen komen. Het lukt. De pen zakt desondanks iets onder het wateroppervlak doordat ik de pen wat te ondiep heb afgesteld. Toch kan ik hem nog zien, maar ik wil de pen eigenlijk iets preciezer afstellen. Ik haal de boel omhoog, maar er ontploft iets onderwater! De karper is gehaakt! Ik verwacht een vals gehaakte. De karper wordt woest en probeert te vluchten door de waterplanten en rietstengels. Gelukkig vis ik met zwaarder materiaal en kan ik een naar, vroegtijdig einde van gevecht tussen vis en visser zodoende voorkomen. Nou ja, een vroegtijdig einde werd het sowieso, want de vis ligt binnen 30 seconden in het net. Wat ik al eerder zei in een ander verhaal: dat obstakelvissen begin ik wel leuk te vinden!

Eenmaal op de kant blijkt de vis iets kleiner dan dat Hans en ik hadden verwacht, maar toch is het een hele mooie. Ik ben er ontzettend blij mee!

Mooie vis...

Na deze vangst besluiten we weer een ander gedeelte van dit slootje te bevissen. Ik loop langs het duikertje en zie weer een schim van een karper, maar deze schrikt direct en stuift weg. Kon weleens de vis zijn geweest die ik zojuist had gevangen…

Hans vangt nog een brasem op zijn stek, maar dan besluiten we weer het water te gaan bevissen waar we in de ochtend begonnen. Het weer is omgeslagen, van volle zon en dus een helder blauwe hemel, tot een grijs wolken dek, met lichte regen en een aantrekkende wind. Het voelt allemaal wat benauwd aan. Misschien dat de karpers nu wel aanwezig zullen zijn?

We bevoeren onze stekken weer opnieuw, maar blijven ook langer op de voerstekken zitten. Hans zit bij zijn favoriete ‘hoek’ en ik stationeer mij bij de overhangende boom. Inmiddels is de lichte regen verworden door een steviger soort: pijpenstelen. Regenpak aan en doorbikkelen! Ik vang weer twee kolossale brasems(ze worden naarmate de dag vordert steeds groter) en hierdoor zakt de moed mij wat verder in de schoenen. Ik besluit richting Hans te lopen na de laatste brasem. Ik word aangenaam verrast! Er zit een spiegelkarper in zijn net! Op de valreep. Het is een prachtexemplaar.

Pracht exemplaar. Ik ben een beetje jaloers ;-))

In mijn vissersleven heb ik ooit een volschub-spiegel gevangen en dit is de tweede keer dat ik een soortgelijke vis kan aanschouwen. Blijft dus bijzonder voor mij. We besluiten nog een half uurtje door te vissen, maar verder komen er geen aanbeten van karper meer voor. Het is 17:00 en het is mooi geweest. Hans nodigt mij uit om het avondeten bij hem te nuttigen. Zo kan ik weer een beetje op peil komen voor de 1,5 uur durende terugrit, maar ook kan ik zijn eveneens gastvrije vrouw ontmoeten. We nuttigen de maaltijd, spreken de dag door. Om 19:00 begin ik aan de terugrit.

Wat een dag……Geweldig. Helaas met minder karper dan verwacht, maar het blijft ‘vissen’ en niet ‘vangen’ heten…..

Hans, bedankt voor de gastvrijheid! Het was een spannende dag met voldoende actie waardoor de spanning er in bleef.

Groetjes,

Dale